”
หลิวซื่อเห็นนางคำนวณก็เชื่อขึ้นมาบ้าง “น้อยเพียงนี้เชียวหรือ เช่นนั้นเจ้าก็คงทำงานหนักมากใช่ไหม?”
“ไม่ทำงานหนักแล้วจะทำอย่างไร ข้าไม่ช่วยดูแลแล้วพวกท่านจะได้อะไร เงินก้อนเล็กแต่หากนำมารวมกันในครอบครัวก็นับว่ามาก” หลี่ซื่อเอ่ย “ที่ทุกคนมีช่องทางทำเงินและสามารถมีเงินเก็บได้นั้นไม่ดีหรอกหรือ อย่างที่ดินของครอบครัวเราตอนนี้ ท่านแม่ทุ่มเงินไปมาก ครอบครัวแต่ละคนได้คนละเล็กละน้อย แต่รวมกันก็ถือว่ามากไม่ใช่หรือ ต่อไปต่อให้เราแยกบ้าน นอกจากที่ท่านแม่ยกให้ยังมีส่วนที่ซื้อเอง ต่อให้กิจการไปไม่รอดก็ยังพึ่งพาการเพาะปลูกเพื่อเลี้ยงชีพได้”
หลี่ซื่อมองการณ์ไกลกว่าหลิวซื่อ นางเองก็ต้องการสร้างบ้านใหม่และแยกบ้านเช่นกัน
ทว่านางจะพลาดโอกาสดีที่จะซื้อที่ดินได้อย่างไร
บ้านใช้อยู่อาศัยได้อย่างอัตคัด แต่การมีที่ดินเป็นของตนเองนั้นเป็นสิ่งชี้ชะตาว่าในภายภาคหน้านางจะประทังชีวิตได้หรือไม่ หรือจะอยู่อย่างลำเค็ญโดยไม่สามารถหาเลี้ยงปากท้องได้
“ตอนนี้ข้ามีลูกสองคนแล้ว หากไม่เตรียมการไว้ล่วงหน้า เมื่อพวกเขาเติบโตขึ้นข้าจะเอาที่ดินที่ไหนไปแบ่งสรรให้พวกเขา” หลี่ซื่อกล่าวถึงซานเป่าและซื่อเป่า
หลิวซื่อเอ่ยแย้ง “อะไรกัน ใช่ว่าซานเป่าจะอยู่กับครอบครัวเจ้า ถึงยามนั้นให้น้องสามเลี้ยงดูเขาย่อมไม่เป็นปัญหา”
“นั่นก็จริง แต่ว่าข้าเลี้ยงพวกเขาทั้งคู่มาแล้วจะปฏิบัติต่างกันได้อย่างไร ข้ายกซานเป่าให้พี่สาม ข้าเองก็ต้องให้ส่วนข
