ได้ยินวาจานี้จากชายชราทั้ง 2 อ๋องเฉียนเสมือนถูกน้ำเย็นราดรดศีรษะ มันฟื้นความรู้สึกจากอาการตื่นเต้นดีใจทันที
พอหันไปมองยังเหนือฟ้าทิศทางก่อนหน้า และพบว่าคงเหลือแต่ละอองโลหิตจางๆ แต่ไร้ร่างหลินตง ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ
“นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่!? ผู้ใดฆ่ามัน!?”
อ๋องเฉียนรู้สึกงุนงงสงสัย ด้วยไม่เข้าใจอย่างสิ้นเชิง
แน่นอนว่ามันไม่เคยมีความคิดที่ว่าหลินตงจะถูกต้วนหลิงเทียนฆ่าอยู่ในหัวแม้แต่นิดเดียว เพราะต้วนหลิงเทียนจะอย่างไรก็ยังอยู่ในขอบเขตสู่เซียน เป็นไปไม่ได้ที่จะมีพลังฝีมือคุกคามหลินตง!
ตอนนี้เอง หลายๆคนก็เริ่มสังเกตเห็นอาการผิดปกติของอ๋องเฉียน ยังเริ่มหันมองไปทางเดียวกับอ๋องเฉียน
“อ้าว…หลินตงไปที่ใดแล้ว?!”
“ไฉนอยู่ดีๆหลินตงถึงหายตัวไปเล่า!?”
……
หลายคนที่ตระหนักถึงเรื่องนี้ก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ และหลังจากหันมองไปเหนือฟ้าโดยรอบสักพักก็ไม่มีใครเห็นหลินตงแม้แต่คนเดียว
หากพวกมันก้มลงไปมองที่พื้นเขาเป่ยหมังสักนิด คงสังเกตุเห็นซากร่างเลอะเลือน 2 เสี่ยงได้ไม่ยาก
ถึงแม้เหล่าขอบเขตเซียนจะรู้ดีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ด้วยพวกมันกำลังให้ความสนใจกับตราผนึกมารกันอยู่ จึงไม่มีใครคิดจะกล่าวอธิบายออกมา ทำให้ผู้คนสงสัยกันไปอีกพักหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม การหายตัวไปของหลินตงก็ไม่ทำให้ผู้คนสนใจอยู่นาน
เพราะตราผนึกมารเป็นอะไรที่สร้างความสนใจให้พวกมันมากกว่า
“ศิษย์น้อง หลินตงมัน…”
