ป๋ายลี่หงที่แม้จะคาดเดาอะไรได้ออก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงผ่านปราณแท้กล่าวถามออกมา
“ศิษย์พี่ไม่ต้องกังวล หลินตงนั่นมันตายแล้ว ไม่อาจเป็นภัยให้ข้าสืบไป…”
ต้วนหลิงเทียนส่งเสียงตอบกลับ
“เจ้าใช้กระบี่เล่มนั้นหรือ?”
ป๋ายลี่หงถามถึงกระบี่ที่ต้วนหลิงเทียนเคยใช้ออกมา เพราะสำหรับมันแล้วนอกจากกระบี่เล่มดังกล่าวมันก็คิดไม่ออกจริงๆว่าต้วนหลิงเทียนที่อยู่ในขอบเขตสู่เซียนจะฆ่าหลินตงที่ทะลวงผ่านเซียนได้อย่างไรอีก
“ใช่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ เพราะเมื่อครู่เขาใช้กระบี่นิลสวรรค์ฆ่าหลินตงที่พึ่งทะลวงถึงขอบเขตเซียนจริงๆ
“มิได้เปิดเผยใช่หรือไม่?”
ป๋ายลี่หงกล่าวถามออกมาอีกครั้ง
“ไม่แน่นอน”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัว พร้อมอธิบายออกมา “ในขณะที่ข้าลงมือ ความสนใจของทุกคนไม่เว้นหลินตงล้วนอยู่ที่ตราผนึกมารในมืออ๋องเฉียนทั้งสิ้น ไม่มีใครมองมาทางข้าเลย…กว่าที่พวกมันจะรู้ตัว ข้าก็ชิงเก็บกระบี่นั่นและเปลี่ยนไปถือกระบี่พลังแทนแล้ว”
หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ป๋ายลี่หงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ศิษย์น้อง เจ้ามิน่าเปิดเผยเรื่องตราผนึกมารนี่ออกมาเลย แล้วนี่เจ้าคิดมอบให้อ๋องเฉียนเช่นนี้จริงๆหรือ?”
“เรื่องนั้นจะเป็นไปได้ยังไงเล่า..ศิษย์พี่ท่านรอชมเรื่องสนุกสนานเถอะ!”
ต้วนหลิงเทียนส่งเสียงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ในน้ำเสียงยังแฝงไว้ด้วยความสนุกสนานพิกล
