“น้องสี่ข้าไปกล่าวเมื่อใดว่าหลินตงมิกล้าประลองกับต้วนหลิงเทียน อย่าได้บิดเบือนวาจาข้าต่อหน้าผู้คน!”
ต่อหน้าผู้คนมากมายอ๋องหรงไม่กล้าหืออือหลินตงโต้งๆ จึงหันไปกลาวกับอ๋องเฉียนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
อย่างไรก็ตามอ๋องเฉียนมือหรือจะปล่อยเหยื่อที่ติดเบ็ดแล้วเช่นนี้ไปง่ายๆ มันรีบกล่าวเย้ยออกมาต่อทันที “อ้าวพี่รอง แล้ววาจาก่อนหน้าของพี่ท่านที่แท้หมายความว่าอย่างไรเล่า? คำที่ท่านถามข้าว่า ‘คงมิใช่ที่แท้เจ้าไปบีบบังคับผู้คนมาหรอกนะ’ นั่นน่ะ…รบกวนพี่รองอธิบายให้ข้าฟังทีเถอะ!”
“เฮอะ!”
อ๋องหรงแค่นคำสบถตอบกลับ ก่อนที่จะเลิกสนใจอ๋องเฉียน
ในฐานะสายโลหิตหลักของตระกูลหลินและยอดฝีมืออันดับ 1 ในรายนามนภา หลินตงย่อมไม่ใช่ชนชั้นโง่เขลา มันรู้ทันทีว่าอ๋องเฉียนคิดใช้มัน
เมื่อเห็นว่าอ๋องหรงเลิกรา มันก็คร้านจะอยู่ให้ผู้คนใช้ประโยชน์อีกต่อไป หาไม่แล้วไม่ใช่มันจะกลายเป็นเบี้ยของอ๋องเฉียนจริงๆรึไง?
ฟุ่บ!
ทันใดนั้นร่างหลินตงก็ไหววูบเคลื่อนไหว พริบตามันก็วูบหายไปจากฝูงชน หยุดลอยค้างอยู่ในที่โล่งห่างไกลเหนือฟ้า
ยังทอดตามองลงไปยังฝูงชนเบื้องล่าง “ต้วนหลิงเทียนมาแล้วหรือไม่?”
อย่างไรก็ตามคำถามของมันกลับไร้ซึ่งคำตอบ
คงมีแต่เสียงสะท้อนที่ดังก้องไปก้องมาในหุบเขา “ต้วนหลิงเทียนมาแล้วหรือไม่?”
“ต้วนหลิงเทียนมาแล้วหรือไม่?”
……
