“ท่านปู่โฮ่ว ท่านรู้หรือว่าไฉนอ๋องเฉียนถึงอยากให้ท่านปรมาจารย์ต้วนตาย?”
ทันใดนั้นสองตาซือถูหังพลันเรืองสว่างขึ้นมา
จังหวะนี้ทั้งซือถูโฮ่วและต้วนหลิงเทียนเองก็หันไปมองซือถูโฮ่วด้วยความสนใจ
ซือถูฮ่าวเผยสีหน้าสงสัยด้วยไม่เข้าใจ
ส่วนต้วนหลิงเทียนนั้นขมวดคิ้วทั้งลอบวิตกในใจ ‘อย่าได้บอกข้าเชียวว่าเรื่องตราผนึกมารในมือข้ามันรั่วไหลออกมาแล้ว ถึงขั้นที่อาวุโสสูงสุดของตระกูลซือถูยังล่วงรู้ได้?’
อย่างไรก็ตามพอซือถูโฮ่วกล่าวบอกเหตุผลออกมา ต้วนหลิงเทียนก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคิดมากไปเอง
แต่ทว่าเขากลับไม่คิดไม่ฝันเลย ว่าใต้หล้ายังจะมีเรื่องบังเอิญพรรค์นี้ได้!
จากวาจาที่ซือถูโฮ่วกล่าวบอก ดูเหมือนเรื่องที่อ๋องเฉียนคิดฆ่าเขาจะเป็นเพราะอีกฝ่ายต้องการชดใช้บุญคุณ ของคนผู้หนึ่งที่มันเคยติดค้างไว้ในอดีต!
คนผู้นั้นที่ว่าเคยทำงานรับใช้จวนอ๋องเฉียนอยู่พักหนึ่ง แต่ทว่าหลังเกิดเรื่องราวจนมีบุญคุณกับอ๋องเฉียน มันก็เลือกออกจากจวนอ๋อง ไปใช้ชีวิตอยู่ที่ชายแดนตอนใต้ สร้างกลุ่มโจรเล็กๆขึ้นมากับพี่น้องร่วมสาบาน…
ทว่าเมื่อครึ่งปีที่แล้วน้องร่วมสาบานของอีกฝ่ายกลับถูกยอดฝีมือลึกลับฆ่าตาย!
ด้วยพลังฝีมือของยอดฝีมือลึกลับผู้นั้น มันรู้ตัวดีว่าไม่มีปัญญาล้างแค้นให้พี่น้อง จึงรอนแรมเดินทางหวนคืนสู่เมืองหลวงอีกครั้ง เพื่อทวงหนี้บุญคุณจากอ๋องเฉียน!
