ภายใต้การนำของชายวัยกลางคนหัวล้าน ไม่นานชายชราก็ได้มาถึงหน้าจวนอ๋องอันยิ่งใหญ่(ขอเปลี่ยนตำหนักอ๋อง เป็นจวนอ๋องนะครับ)
หน้าจวนปรากฏองค์รักษ์พิทักษ์ในชุดเกราะเต็มยศนับสิบๆ ยืนเรียงรายเป็นแถว สองตาทั้งหมดแลดูคมกล้า บรรยากาศดุร้ายน่าเกรงขาม กอปรทั้งการเคาะหอกลงพื้นเป็นการต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง พาลให้รู้สึกเสมือนมีสนามพลังสะกดข่มประการหนึ่งกำจายออก
“เรียนท่านอ๋อง เยี่ยมู่ไป๋ มาถึงแล้ว”
ชายวัยกลางคนหัวล้านกล่าวคำหน้าโถงจวนด้วยความเคารพ
“ฮ่าๆๆ เยี่ยมู่ไป๋มาแล้วหรือ ยังไม่รีบพาเข้ามาอีก!”
ทันใดนั้นเองมีเสียงหัวเราะลั่นดังขึ้นจากภายในห้องโถง ชายชราที่มีนามว่า เยี่ยมู่ไป๋ ย่อมจดจำได้ดีว่าเป็นเสียงหัวเราะของอดีตเจ้าชีวิตของมัน…องค์ชาย 4 ในวันวาน อ๋องเฉียน!
อ๋องเฉียนนั้นให้ความสำคัญกับมันไม่น้อย ราวกับซาบซึ้งใจนักที่มันได้ช่วยชีวิตเอาไว้ แต่ไหนเลยจะจริงใจกับคนที่มีฐานะต้อยต่ำอย่างมันจริงๆ?
เพราะสุดท้ายแล้วทั้งหมดทั้งมวลเพียงแค่ อ๋องเฉียนไม่อยากตกเป็นขี้ปากใคร ว่ามันเป็นคนแล้งน้ำใจ
หลังจากที่เข้าสู่ห้องโถงใหญ่ของจวนอ๋องที่ห่างหายไปหลายปี เยี่ยมู่ไป๋ก็หวนคิดถึงอดีตในวันวาน และมันจดจำได้ทันทีว่าร่างที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้สูงบนแท่นกลางห้องเป็นผู้ใด ถึงความเยาววัย์ในวันวานจะไม่มีอีกต่อไป แต่อีกฝ่ายกลับให้บรรยากาศดั่งเจ้าชีวิต มากไปด้วยบารมีนัก
