จะได้ดูแลพื้นที่ขนาดใหญ่แต่มันก็ใหญ่ไปเสียหน่อย แต่ยามนี้ไม่เหมือนกัน ยามนี้เป็นหมู่บ้านสกุลจูซื้อร่วมกัน ถึงแม้จะแค่หนึ่งครอบครัวหนึ่งหมู่ แต่ก็ยังเป็นหลายร้อยหมู่แล้ว เช่นนั้นก็ถือเป็นพื้นที่ใหญ่ทีเดียว!
นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจที่สุด คนอื่น ๆ ในหมู่บ้านก็ใจเต้นเช่นกัน…รอปีหน้าก็จะได้นับเงินแล้ว ส่วนพวกเขาก็จะซื้อที่ดินด้วย
ถู่ตี้เฉินประจำหมู่บ้านทำอันใด?
ก็ปกครองผืนดินแห่งหนึ่งอย่างไรเล่า
ตราบใดที่พวกเขาเป็นชาวบ้านธรรมดาในเขตปกครอง แม้จะไม่ต้องรวบรวมความสำเร็จอันใด พวกเขาก็สามารถได้รับผืนดินผืนใหม่ซึ่งจะเข้ามาในการปกครองของเขาด้วย นี่ก็เรียกได้ว่าเป็น
‘วาสนาหล่นลงมาจากสวรรค์’
การที่ได้ที่ดินเข้ามาหลายร้อยหมู่ในเขตปกครองทำให้เขาดีใจแทบตายแล้ว
เขามีสีหน้าเปี่ยมสุข เย่อวี๋หรานจึงสงสัย “เกิดเรื่องอันใดดี ๆ ขึ้นหรือ จึงทำให้เจ้ามีความสุข?”
“มีด้วยหรือ?”
“เห็นได้ชัดเลยมิใช่หรือ? ตั้งแต่เจ้าเข้าประตูมาถึงยามนี้มุมปากยังไม่ตกลงเลย”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…ที่ดินที่ข้าปกครองใหญ่ขึ้นแล้ว”
เย่อวี๋หรานตกตะลึง “ได้เลื่อนขั้นแล้วหรือ? เช่นนั้นก็ต้องยินดีกับเจ้าด้วยจริง ๆ ไม่เช่นนั้นเย็นนี้มากินข้าวด้วยกันเป็นอย่างไร ข้าให้สะใภ้คนโตทำอาหารมากขึ้นอีกหลายจานหน่อย…”
“ไม่ต้องหรอก ข้าอยู่ที่นี่อีกเดี๋ยวก็จะไปแล้ว” กานอี้เซียนอธิบาย “ไม่ใช่การเลื่อนตำแหน่ง แต่ข้าก็อยากเลื่อนตำแหน่งอยู่ทว่ายังไม่ถึงเวลา ข้าต้
