เมื่ออรุณรุ่งของอีกวันมาเยือน อาวุโสของนิกายอัคคีล่องลอยก็มาเคาะประตู เพื่อพาต้วนหลิงเทียนและอีก 2 คนไปเยี่ยมชมนิกายอัคคีล่องลอย แน่นอนว่ายังมีแขกเหรื่ออีกมากมายที่มาจากทั่วสารทิศออกมาเดินเยี่ยมชมนิกายด้วย
ระหว่างทางต้วนหลิงเทียนก็กลายเป็นจุดสนใจตามคาด
ทุกสายตาที่มองมายังเขานั้นเต็มไปด้วยความสนใจทั้งสงสัย บ้างก็ชื่นชม บ้างก็ดูหมิ่น…แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ว่าเป็นใคร ก็ไม่คิดว่าเขาจะสามารถเอาชนะ แม่นางเฟิ่ง แห่งนิกายอัคคีล่องลอยได้
อย่างไรก็ตามแม้สายตาทั้งหลายจะมองต้วนหลิงเทียนไม่ดี แต่ก็ไม่มีใครยั่วยุเขาเหมือนคนของนิกายคงเฉิน
ทั้งวันผ่านไปอย่างไร้เรื่องราว
“ดูเหมือนว่าฟ่งเหินกับเฒ่าชราของนิกายคงเฉินจะไม่กล้าเสนอหน้าออกมา…สะใจยิ่ง!”
ตลอดทั้งวันจนกลับมายังที่พักตอนเย็น พอซือถูหังไม่เห็นชายสองคนจากนิกายคงเฉินที่มาวุ่นวายเมื่อวาน ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มร่าออกมาด้วยความสบายใจ
ได้ยินคำของซือถูหังต้วนหลิงเทียนก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
เมื่อวานนี้อาการของฟ่งเหินที่ถูกเขาซัดทำร้ายไปมันหนักหนาแค่ไหน เขาย่อมรู้ดีกว่าใคร…
น่ากลัวว่าป่านนี้คงนอนเป็นผักอยู่บนเตียง!
อีกทั้งวันพรุ่งนี้ที่เขาจะประมือกับแม่นางเฟิ่งของนิกายอัคคีล่องลอย น่ากลัวว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้มาดู เพราะไม่แน่ว่าจะลุกออกจากเตียงได้!
