กู่มี่รับคำก่อนที่จะวูบร่างย้อนไปคฤหาสน์คลื่นขจีอีกครั้ง
“พวกเราไปกันก่อนเถอะ”
ตอนนี้เองต้วนหรูเฟิงพลันหันไปพยักหน้าให้ลี่เฟย ในอ้อมแขนอุ้มทารกน้อยเอาไว้อย่างดี ก่อนที่จะแผ่พุ่งพลังไร้สภาพห้อมล้อมตัวลี่เฟยเอาไว้ พากลับไปยังตำหนักเมฆาครามทันที
ด้านกู่มี่พริบตาก็ย้อนกลับมาถึงคฤหาสน์คลื่นขจี มันลอยร่างเหนือขุนเขาฉากหลังเป็นจันทร์เบ้อเริ่ม คนเปล่งเสียงผสานปราณออกมาดังกังวาลไปทั่วคฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหานปานฟ้าร้อง!
“บอกคุณหนูเฉวี่ยไน่ด้วย ว่าฮูหยินของนายน้อยและบุตรชายของนาง กลับไปกับข้าแล้ว”
นี่เป็นวาจาที่กู่มี่กล่าว
ในขณะที่เสียงของกู่มี่ดังก้องไปทั่วคฤหาสน์คลื่นขจี ร่างคนก็อันตรธานหายไปในอากาศทันที ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดของคฤหาสน์คลื่นขจียังไม่อาจจับได้แม้ร่องรอย!
นับว่าค่ำคืนนี้ของคฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหาน ถูกกำหนดให้พวกมันไม่อาจหลับไหล!
ในขณะที่ยอดฝีมือทั้งหลายของคฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหานได้ยินเสียงของกู่มี่ สุนัขรับใช้ที่หานจิ้นเหนียนขอให้ดูต้นทางระหว่างจัดการลี่เฟยก็สะดุ้งทันที
“บอกหานเฉวี่ยไน่…ฮูหยินของนายน้อยกับบุตรชาย?”
ได้ยินวาจาดังกล่าว คิ้วของสุนัขรับใช้หานจิ้นเหนียนอดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้นมาตงิดๆ “ฮูหยินของนายน้อยและบุตรชาย…ยังจงใจบอกคุณหนูเฉวี่ยไน่…”
“หรือนั่นจักหมายความถึงสตรีอันเป็นสหายของคุณหนูที่พึ่งคลอดบุตร?”
