ทันทีที่คิดถึงเรื่องนี้ สุนัขรับใช้หานจิ้นเหนียนก็บังเกิดสังหรณ์อัปมงคล มันรีบวิ่งไปยังห้องของลี่เฟยทันที
“นายน้อย! นายน้อยขอรับ!!”
สุนัขรับใช้มาหยุดตะโกนหน้าประตูห้องลี่เฟยหลายรอบ หากแต่ไม่มีสัญญาณใดๆตอบกลับ ใบหน้าของมันเริ่มเผยอัปลักษณ์
มันสูดลมหายใจเข้าลึกๆและพยายามจะพังประตูบุกเข้าไป แต่มันก็พบว่าประตูสามารถเปิดออกได้ง่ายดาย เพียงดันเบาๆก็เปิดอ้า
ยามเมื่อประตูเปิดออก มองไปเห็นแสงจันทร์ที่เล็ดรอดหน้าต่าง ฉายส่องให้เห็นเรื่องราวอันน่าตื่นตระหนกในห้องคาตา…ปรากฏร่างชายหนุ่มที่ตามตัวมีรูปุพรุนโลหิตทะลักท่วมพื้น
ตามกายเรียกว่ามีรูนับสิบๆอวัยวะภายในทะลักออกมาคาวคลุ้ง แถมศีรษะเองก็เละเทะมันสมองเยิ้มพื้น ยากระบุใบหน้า!
อย่างไรก็ตามด้วยความที่มันเป็นสุนัขรับใช้หานจิ้นเหนียนมาหลายปี ไหนเลยยังไม่รู้ได้ว่าซากเลอะเลือนที่กองเลือดท่วมบนพื้นนั่นคือเจ้านายของมัน!
“นายน้อย!!”
เห็นเช่นนี้สองขาของสุนัขรับใช้แทบไร้เรี่ยวแรงยืนหยัด ตะโกนร้องลั่นบ้านออกมาทันที
และทันทีที่มันกรีดร้อง ก็ปรากฏร่างหนึ่งวูบมาฉับไวปานภูตผีหยุดอยู่ด้านหลังของมันทั้งกล่าวออกเสียงเย็น “ไฉนเจ้ามาอยู่นี่ได้?”
“อะ…อาวุโสชิงหนู…นะ…นายน้อย”
เป็นชิงหนูที่เร่งรุดกลับมา
หลังจากที่นางได้ยินเสียงตะโกนดังลงมาจากฟ้า ความคิดแรกของนางย่อมนึกถึงลี่เฟยทันที ใจยังคิดว่ามีคนมาพาตัวลี่เฟยกับลูกชายไป!
