ดังนั้นนางจึงรีบกลับมาอย่างเร็วที่สุด
อย่างไรก็ตามแม้นางจะรีบกลับมาเร็วที่สุดแล้ว แต่นางก็พบว่าสุนัขรับใช้ของหานจิ้นเหนียนได้เปิดประตูเข้ามาในห้องก่อนนางทั้งยังร้องดังลั่นบ้าน หน้านางถึงกับเปลี่ยนสีและเร่งเข้ามาดูเรื่องราวในห้องทันที
พอเข้ามานางก็ได้เห็นศพหานจิ้นเหนียน
ถึงแม้นางจะไม่อาจระบุได้ว่าใช่หานจิ้นเหนียนหรือไม่จากหน้าตา แต่นางยังพอจำชุดที่อีกฝ่ายสวมใส่ได้
ทันใดนั้นใบหน้าชิงหนูก็จมลงโดยพลัน ไหนเลยยังไม่รู้ได้ว่าหานจิ้นเหนียนมาที่นี่ทำอะไร และยามเห็นศพหานจิ้นเหนียนความคิดฆ่าคนก็ปะทุออกมาพาลให้บรรยากาศในห้องเย็นลง
เมื่อรู้แล้วว่าผู้ที่ตายเป็นหานจิ้นเหนียน นางก็หันไปมองสุนัขรับใช้ที่ยืนขาสั่น กล่าวถามมันออกมาทันที “นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
“ข้า…ข้าไม่รู้”
สุนัขรับใช้ส่ายหัวเร็วรี่ มันไม่รู้เรื่องอะไรเลย
“แล้วไฉนเจ้ากับมันถึงมาที่นี่?”
วาจานี้ของชิงหนูทำให้สีหน้าสุนัขรับใช้ยิ่งซีดลงไปอีก
ภายใต้สายตาของชิงหนูที่จ้องมาเขม็ง อีกทั้งผู้เป็นนายก็ตายไปแล้ว สุรัขรับใช้เช่นมันไหนเลยจะกล้าอมพะนำ โพล่งความจริงออกมาหมดเปลือก
รวมถึงเรื่องที่นายน้อยมันจงใจให้คนเรียกชิงหนูออกไปด้วย…
“ฮึ! ตัวอุบาทว์! สมน้ำหน้ามันแล้ว!!”
พอได้ฟังความจริงทั้งหมด ชิงหนูก็ไม่สนใจเรื่องที่หานจิ้นเหนียนตกตาย ยังคิดว่ามันสมควรตาย!
อย่างไรก็ตาม นางก็อดไม่ได้ที่จะสับสนในใจ
