‘ฮูหยินของนายน้อยกับบุตรชาย สมควรเป็นลี่เฟยกับลูกนาง…บุรุษของลี่เฟยสมควรเป็นต้วนหลิงเทียน! ข้าได้ยินมาจากคุณหนูว่าบิดาของต้วนหลิงเทียนผู้นี้สมควรเป็นยอดฝีมือในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า…หรือคนของบิดาต้วนหลิงเทียนจะมาพาลี่เฟยไป?’
ยิ่งชิงหนูคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งคิดว่าสมควรเป็นไปได้อย่างยิ่ง
หากเป็นเพราะเรื่องนี้จริงๆ นางย่อมอธิบายให้คุณหนูของนางเข้าใจโดยง่าย
“เหนียนเอ้อ!”
คฤหาสน์คลื่นขจีพึ่งเงียบลงจากเสียงตะโกนก้องฟ้าได้ไม่ทันไร พลันมีอีกเสียงหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยพลังดังก้องออกมา ทั้งในน้ำเสียงยังเต็มไปด้วยโทสะอันคับแค้นเจือไว้ด้วยความโศกศัลย์ และนั่นประหนึ่งหินร่วงสระก่อเกิดพันระลอก พาลให้ทั้งคฤหาสน์คลื่นขจีปั่นป่วนไปอีกครั้ง!!
“มันรู้แล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงคำรามด้วยโทสะนี้ ชิงหนูก็บอกได้ทันทีว่าเป็นเสียงของผู้อาวุโสสูงสุดของคฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหาน
และอาวุโสสูงสุดผู้นี้ก็คือปู่ของหานจิ้นเหนียน
แถมหานจิ้นเหนียนยังเป็นหลานชายคนเดียวของมัน
พอได้สินเสียงคำรามด้วยโทสะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันรับรู้ถึงการตายของหานจิ้นเหนียนแล้ว
กล่าวให้ชัดอาวุโสสูงสุดสมควรพบว่าไข่มุกวิญญาณของหานจิ้นเหนียนแตก!
