หลังจากที่ชิงหนูมองสำรวจไปรอบๆห้องทั้งบนเตียง นางก็พบว่าไร้ซึงร่องรอยการต่อสู้ใดๆ นางจึงพออนุมานเรื่องราวได้ ว่าไม่พ้นหานจิ้นเหนียนกำลังจะก่อการอุบาทว์ ทว่าคนของบิดาของต้วนหลิงเทียนมาถึงทันเวลา ฆ่ามันและพาตัวลี่เฟยกับลูกชายของนางไป…
พอคิดถึงจุดนี้ชิงหนูก็อดไม่ได้ที่จะโล่งใจ
หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลี่เฟย ไม่เพียงแต่หานเฉวี่ยไน่จะไม่ยกโทษให้นาง กระทั่งนางก็ไม่อาจอภัยให้ตัวเองได้เช่นกัน
โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับลี่เฟย
สำหรับการตายของหานจิ้นเหนียนนั้นนางไม่ได้แยแสสักเพียงนิด ตัวอุบาทว์นี่นางก็รังเกียจขี้หน้ามันมานาน หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าปู่ของมันคืออาวุโสสูงสุด น่ากลัวนางจะฆ่ามันไปนานแล้ว!
“อะ…อาวุโสสูงสุด”
สุนัขรับใช้ที่ยืนขาสั่น พอได้ยินเสียงคำรามที่สะท้านไปทั่วคฤหาสน์คลื่นขจี หน้ามันก็ถอดสีโดยพลัน
มันย่อมจินตนาการออกได้ ว่าพออาวุโสสูงสุดพบเรื่องที่เกิดขึ้นกับหลานชาย มันที่เป็นผู้เกี่ยวข้องในเรื่องนี้จะมีชะตากรรมอย่างไร
เพราะอย่างไรเสียมันก็เป็นคนที่อยู่กับหานจิ้นเหนียนตลอด…
ถึงแม้มันจะไม่ใช่คนที่ลงมือทำร้ายอะไร แต่ในฐานะข้ารับใช้ที่อยู่ติดกับหานจิ้นเหนียนตลอด ทว่านายมันเป็นศพแต่มันยังอยู่ดี เรื่องนี้จะให้อาวุโสสูงสุดคิดอย่างไร?
พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาใจมันก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
