ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
“ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าฟ่งเหินจากนิกายคงเฉินนั่นมันจักทะลวงไปถึงสู่เซียนขั้นยิ่งใหญ่ก่อนเจ้า เสี่ยวหัง”
ตอนนี้เองซือถูโฮ่วพลันกล่าวออกมาพร้อมถอนหายใจ
“ข้าเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้พิกลนัก…ปกติฟ่งเหินนั่นอย่างดีมันก็ทำได้แค่ทัดเทียมกับข้า ทว่าตอนนี้ข้ายังห่างจากสู่เซียนขั้นยิ่งใหญ่อีกไกล…ไฉนมันถึงบรรลุไปแล้วได้?”
ซือถูหังกล่าวออกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“บางทีมันคงพบพานวาสนาอันใด”
ซือถูโฮ่วกล่าว
“เช่นนั้นสุนัขบัดซบนั่นมันก็โชคดีนัก!”
ซือถูหังพ่นลมออกมาอย่างขัดใจ
การปรากฏตัวของชาย 2 คนจากนิกายคงเฉิน นับว่าเป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆสำหรับพวกต้วนหลิงเทียน
อย่างไรก็ตามสำหรับทางนิกายเฉินคงแล้ว นี่นับเป็นความอัปยศขายหน้านัก! เพราะนายน้อยของนิกายคงเฉินกลับถูกผู้คนทุบตีจนตัวร้าว!!
“หากแขกกิตติมิศักดิ์บัดซบของตระกูลซือถูนั่นไม่ตาย ข้าฟ่งเหินขอสาบานว่าข้าจะไม่ขออยู่เป็นผู้คน!”
แม้ว่ากระดูกทั่วร่างยังไม่หายดี แต่หลังรับประทานโอสถรักษาไปฟ่งเหินก็ฟื้นขึ้นมากล่าววาจาได้ ยังดุร้ายเอาเรื่องนักทั้งๆที่ยังขยับร่างกายไม่ได้ก็ตาม…และแน่นอนว่าสภาพนี้ มันคงต้องนอนเป็นผักบนเตียงไปอีกนาน!
นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตของฟ่งเหินจริงๆ ที่ถูกทุบตีทำร้ายสาหัส ทั้งถูกหยามหยันให้เสียหน้าขนาดนี้!
…
เมื่อย่ำค่ำ ต้วนหรูเฟิงกับกู่มี่ก็เข้าใกล้เขตของคฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหานเต็มที
