ที่จะยินดีที่ตนเองก็มีสิทธิ์ซื้อที่ดินเช่นกัน แม้จะเป็นที่ดินเพียงหมู่เดียวและดูน้อยไปเสียหน่อย ทว่าหลังจากเพาะปลูกมาตลอดชีวิต มีสักกี่ครอบครัวที่มีปัญญาซื้อได้บ้าง
อยู่ ๆ ก็มีที่ดินหนึ่งหมู่ เพียงเท่านี้พวกเขาก็ดีใจมากแล้ว
และเพราะที่ดินผืนนี้ ครอบครัวฝ่ายแม่ถึงกับส่งคนมาถามด้วยความอิจฉา “จริงหรือที่แลกกับมันเทศได้ เช่นนั้นปีหน้าเราปลูกบ้างดีไหม หากช่วยกันปลูก ปีหน้าเราเองก็ซื้อที่ดินได้เหมือนกันหรือไม่”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ต้องไปถามผู้อาวุโส” ลูกสาวที่แต่งงานออกไปแล้วตอบและพลันคิดได้ว่าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่มองการณ์ไกล ในขณะที่พวกนางเอาแต่ ‘ขัดขวาง’
เมื่อครอบครัวฝ่ายแม่มา พวกนางจึงไม่ต้อง ‘ปฏิเสธ’ และกลัวจะถูกจับได้กลางคัน
ด้านหนึ่งคือครอบครัวฝ่ายแม่ อีกด้านคือครอบครัวฝ่ายสามี หากช่วยฝ่ายหนึ่งถือว่าไม่สมควร หากช่วยอีกฝ่ายถือว่า ‘ลำเอียง’ ทว่าตอนนี้ต่างออกไป หัวหน้าหมู่บ้านตั้ง ‘กฎ’ ขึ้นมาแล้ว พวกนางจึงไม่สามารถทำสิ่งใดได้
หากพูดกันตามตรงแล้ว พวกนางก็สับสนอยู่ไม่น้อย ทั้งยังอยากให้ครอบครัวฝ่ายแม่สามารถปลูกมันเทศด้วยกันและซื้อที่ดินสักหมู่ได้ แต่ก็กังวลว่ามันเทศที่ปลูกมานั้นจะขายไม่ได้ แล้วจะกระทบกับรายได้ของครอบครัวฝ่ายสามี
เฮ้อ… น่าลำบากใจยิ่งนัก!
หมู่บ้านข้าง ๆ ได้ยินข่าวแล้วก็รีบมาหาผู้อาวุโสถึงที่
“ผู้อาวุโส ได้ยินไหม หมู่บ้านสกุลจูให้ซื้อที่ดินได้แล้ว”
“อืม คนที่เพิ่งกลับไป
