ก็พูดถึงเรื่องนี้” ผู้อาวุโสตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “ยังต้องพูดถึงเรื่องนี้อีกหรือ เรารู้กันทั่วแล้ว”
“แล้วหมู่บ้านเราเล่า?”
“ชาวบ้านเหล่านั้นปลูกมันเทศร่ำรวยกัน พวกเขาจึงซื้อที่ดินได้ แล้วหมู่บ้านเรามีอะไรบ้าง?”
ชาวบ้านพลันคิดได้ “เช่นนั้นปีหน้าเราปลูกมันเทศบ้างดีไหม?”
“เรื่องนี้ข้าต้องหารือกับเจ้าหน้าที่ทางการกับผู้อาวุโสหมู่บ้านสกุลจูก่อน ไม่ใช่เพียงเรื่องเพาะปลูกแต่รวมถึงการขายด้วย” ผู้อาวุโสอธิบาย “เจ้ารู้จักจูต้าเหนียงใช่ไหม? มันเทศของชาวบ้านหมู่บ้านสกุลจูทั้งหมดนางล้วนเป็นผู้รับซื้อ พวกเขาถึงได้มีเงินซื้อที่ดินกัน ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าจะหาเงินง่ายถึงเพียงนั้นหรือ?”
อีกฝ่ายงุนงง “จูต้าเหนียงรับซื้อหมดเลยหรือ? เช่นนั้นนางคงร่ำรวยมาก ไม่อย่างนั้นนางจะเอาเงินมากมายจากไหนมารับซื้อ”
“นางเป็นเพียงผู้ค้าคนกลาง รับซื้อในนามของนางแล้วไปขายให้อีกคน เป็นคนที่มองหาคนซื้อไว้ล่วงหน้าแล้วคอยเจรจาเรื่องต่าง ๆ ให้ และเพียงแค่รอรับซื้อมันเทศเท่านั้น”
“เช่นนั้นเราหาคนซื้อบ้างไม่ได้หรือ?”
“หากเจ้ามีปัญญาก็หาสักคน”
อีกฝ่ายคิดได้ทันทีว่าการเพาะปลูกนั้นง่ายดาย ทว่ามีหรือจะนำไปขายได้ง่าย ๆ
มีบางคนคิดจะซื้อของจากครอบครัวจูต้าเหนียงและนำไปขายต่อแล้ว ทว่าคนที่ซื้อไปกลับขายต่อไม่ออก ของเกือบทั้งหมดค้างอยู่ในมือพวกเขา
ขณะนี้จึงมีคนเอ่ยเตือน “เจ้ามันโง่ หากการทำกิจการง่ายนัก เหตุใดชาวบ้านหมู่บ้านสกุลจูไม่ทำเอ
