“เจ้าจะเข้ามายุ่งก็ไม่เป็นไร แต่เจ้าควรบอกข้าก่อนเผื่อว่าข้าจะมีหนทางที่ดีกว่านี้” จูอู่เอ่ย “ข้าคบค้าสมาคมกับคนหนุ่มสาวในหมู่บ้านเป็นประจำ หากเจ้าต้องการเลือกคนที่เหมาะสมก็ควรมาหาเสียก่อน ข้าจะได้แนะนำให้เจ้าได้”
หลินซื่อเถียงไม่ออก
นางจะบอกได้อย่างไรว่าตนเองรังเกียจบรรดาชายหนุ่มที่เขาคบค้าด้วยเพราะเป็นเพียง ‘ลิ่วล้อ’ และไม่ดีเท่าเหวินเหรินซาน
จูอู่จะไม่รู้นิสัยภรรยาได้อย่างไร มองแวบเดียวเขาก็รู้ทันนาง “เจ้ารังเกียจพวกเขาหรือ รู้สถานการณ์ของซานเม่ยกับซื่อเม่ยหรือไม่ นอกจากหลี่ฉินจะเป็นลูกบุญธรรมของท่านแม่แล้ว นางยังมีพ่อมีแม่และน้องชาย พื้นเพครอบครัวของนางค่อนข้างดีในพื้นที่แถบนี้ ต่อให้นางไม่ถูกทาบทามให้รู้จักกับเหวินเหรินซาน นางก็มีโอกาสได้พบกับผู้อื่น ทว่าน้องสาวทั้งสองคนของเจ้า มีใครในหมู่บ้านที่เจ้าคิดว่าพอจะแนะนำให้ได้บ้างไหม”
เขารู้ดีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทว่าหากมาจากปากคนอื่นคงไม่รื่นหูกว่านี้ หลินซื่อจ้องหน้าเขาอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ซานเม่ยกับซื่อเม่ยของข้าก็ไม่เลว มีผู้หญิงคนใดในหมู่บ้านที่หาเงินได้เหมือนพวกนางไหม”
“เรื่องนี้นำไปกล่าวกับคนนอกได้หรือ ท่านแม่พยายามปิดบังเรื่องนี้แทบตาย กลัวว่าผู้อื่นจะรู้ว่าปาเม่ยมีเงินในมือมากแค่ไหน หากมันดึงดูดผู้ประสงค์ร้ายเข้ามาแล้วต่อไปปาเม่ยจะทำอย่างไร เจ้าอย่าบอกข้านะว่าบอกคนอื่นว่าซานเม่ยหาเงินได้มากแค่ไหนไปแล้ว?”
นางรีบบอกปัด “ข้าไ
