ชายในหน้ากากผีถึงกับหยีตามองต้วนหลิงเทียนทันที ในแววตายังเต็มไปด้วยประกายเย็นเยียบ
ชายหนุ่มผู้นี้น่ะเหรอ ที่สามารถทำลายอาคมมารของมันได้?
“สวัสดีปรมาจารย์ต้วนข้าน้อยเรียกว่าซือถูจั๋ว ข้าต้องขอบคุณท่านแล้วจริงๆ หากมิได้ท่านน่ากลัวอาการของพี่ใหญ่จักเลวร้ายนัก…ขอท่านจงมั่นใจตราบใดที่ท่านสามารถรักษาพี่ใหญ่ข้าจนหายดีได้ ตระกูลซือถูเราจักตอบแทนท่านอย่างงาม”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนไม่ได้ชายตาเหลือบมองมันมาเลย ซือถูจั๋วอดไม่ได้ที่จะมีโมโห หากแต่มันพยายามระงับอารมณ์ไว้อย่างดี เร่งปั้นยิ้มกล่าวทักทายต้วนหลิงเทียนทันที
“ซือถูจั๋ว?”
ตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนพลันวางจอกชา ค่อยหันไปมองซือถูจั๋วด้วยสายตาเฉยเมย หากแต่พยักหน้าให้เบาๆคราหนึ่ง “ข้าเคยได้ยินนามนี้มาก่อน เจ้าคือคุณชายรองสกุลซือถู?”
คำว่า ‘รอง’ นั้น ต้วนหลิงเทียนยังเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ
ลึกลงไปในแววตาซือถูจั๋วฉายแววเย็นเยือกออกมาทันที วาจาที่ต้วนหลิงเทียนจงใจเน้นหนัก มิต้องสงสัยเลยว่าเป็นการแขวะแผลเก่าของมันอย่างแรง!
อย่างไรก็ตามเมื่อคิดถึงว่าในที่นี้ยังมีซือถูโฮ่วอยู่ด้วย มันก็ไม่กล้าทำอะไรวู่วาม
“ถูกแล้ว ข้าคือคุณชายรองสกุลซือถู”
ซือถูจั๋วฝืนยิ้มตอบคำ
