“ข้ามิคิดเลยว่าเรื่องของจ้าวเฟิงจะทำให้เจ้าสำนักบีบคั้นให้อาวุโสป๋ายลี่กล่าวคำสาบานได้…นี่ท่านมิกลัวอาวุโสป๋ายลี่เกิดความรู้สึกเหมือนมิได้รับความไว้วางใจหรือ”
“อาวุโสป๋ายลี่จะอย่างไรก็เป็นปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 3 เดียวของสำนักจันทร์จรัสแสงเรา หากท่านติดใจเอาความเรื่องนี้แล้วออกจากสำนักไป..น่ากลัวอีก 8 ขุมพลังกับตลาดมืดหยินชานจะฉวยโอกาส”
“ครั้งนี้ท่านเจ้าสำนักทำเกินไปแล้วจริงๆ”
……
ตอนนี้ทั้งสำนักจันทร์จรัสแสงกล่าวกันถึงเรื่องนี้ คนส่วนใหญ่ยังเข้าข้างอาวุโสป๋ายลี่
ขณะเดียวกันเหล่าอาวุโสระดับสูงที่อยู่ในเขตหวงห้ามก็ได้รับทราบเรื่องราวครั้งนี้แล้วเช่นกัน ทั้งหมดเร่งไปพบเจียงเว่ยทันที
“เจ้าสำนัก เรื่องนี้ทำเกินไปแล้ว!”
“หากอาวุโสป๋ายลี่ออกจากสำนักจันทร์จรัสแสงจริงๆ เจ้านับเป็นคนบาปของสำนักเรา!”
“ฮึ่ม! กับอีแค่จ้าวเฟิง…ต่อให้อาวุโสป๋ายลี่ฆ่ามันจริงแล้วจะอย่างไร! คุณค่าของมันในสำนักจันทร์จรัสแสงยังเทียบกับอาวุโสปายลี่ได้หรือ?”
……
อาวุโสหลายคนเริ่มตั้งคำถามออกมาทันทีเมื่อเห็นหน้าเจียงเว่ย
จังหวะนี้เจียงเว่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่ใจ หันไปมองเฉียนคงข้างๆด้วยสีหน้ามืดคล้ำทันที “อาจารย์ลุงเฉียน หม้อก้นดำใบนี้…นี้ท่านคงไม่คิดโยนมาให้ข้าแบกเพียงคนเดียวหรอกนะ”
เฉียนคงเองก็ไม่วายต้องถูกดึงมาเกีย่วข้องเช่นกัน แม้มันจะไม่อยากมาแต่มันก็ต้องมา
