มันไม่สนใจว่าระดับล่างจะกล่าวถึงเรื่องนี้ว่าอย่างไร ทว่ามันใส่ใจกับทีท่าของระดับสูงนัก
เพาะไม่ว่าจะอย่างไร มันก็ต้องให้ความสำคัญกับท่าทีของระดับสูงอันเป็นผู้ชราเหล่านี้ เพราะทั้งหมดเป็นดั่งเสาหลัก ผู้พิทักษ์สำนักจันทร์จรัสแสง
สำหรับเจียงเว่ยแล้ว เรื่องราวจบลงเช่นนี้ย่อมดีนัก!
อย่างไรก็ตามมันไม่ทราบเลย ว่านี่ยังเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น หลังจากนี้จะมีเรื่องราวใหญ่โตที่เหนือสามัญสำนึกของมันอุบัติขึ้น!
พื้นที่ฝ่ายใน สำนักจันทร์จรัสแสง
“ต้วนหลิงเทียนบัดซบนั่นมันยังสงบใจปิดด่านบ่มเพาะอยู่ได้!?”
ใบหน้าหลิวฮ่วนยิ่งมายิ่งบิดเบี้ยวอัปลักษณ์นัก เดิมทีมันคิดว่าต้วนหลิงเทียนย่อมต้องกระวนกระวายใจในเรื่องนี้บ้าง แต่มิคาดจริงๆว่าต้วนหลิงเทียนจะเฉยอยู่ได้!
จังหวะนี้มันรู้สึกขายหน้าทั้งว่างเปล่าด้วยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
หรือทั้งหมดที่มันลำบากลำบนทั้งยังต้องลอบกระทำอย่างเหน็ดเหนื่อยจะกลายเป็นไร้ค่า?
มันไม่อาจยอมรับได้! มันไม่คิดให้เรื่องนี้จบลงแต่เพียงเท่านี้ แต่จะให้มันทำอย่างไรได้?
ถึงแม้มันไม่เต็มใจรับเพียงใด แต่ตอนนี้มันจะยังทำอะไรได้อีก?
“รอ! รอต่อไป…ข้ามิเชื่อว่าต้วนหลิงเทียนมันจะหดหัวอยู่ในคฤหาสน์ของป๋ายลี่หงไปได้ชั่วชีวิต”
หลิวฮ่วนกัดฟันดังกรอดกล่าวออกมาอย่างอาฆาต
