“ถึงแม้ว่าข้าจะเชื่อมั่นในตัวอาวุโสป๋ายลี่มิน้อย แต่ข้ายังหวังว่าจักได้รับคำยืนยันจากปากท่าน…ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับการตายของจ้าวเฟิงหรือไม่?”
ลูกตาเฉียนคงมองป๋ายลี่หงไม่วางตา คล้ายจะจับทุกความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนใบหน้าของป๋ายลี่หง
“มิมีส่วนเกี่ยวข้องกับข้าเลย”
ป๋ายลี่หงยังคงยิ้มตอบ หัวส่ายไปมา
“ท่านสามารถกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าได้หรือไม่ ว่าท่านมิมีส่วนรู้เห็นอันใดกับการตายของจ้าวเฟิง?”
เฉียนคงยังถามสืบต่อ คำถามนี้ยังเหลือเชื่อทั้งน่าตกใจไม่น้อย
พอได้ยินคำนี้ของเฉียนคง หน้าป๋ายลี่หงพลันแข็งไปทันใด รอยยิ้มสลาย กล่าวถามกลับไปเสียงเข้ม “หรืออาวุโสเฉียนมิเชื่อถือในคำข้า?”
“นี่มิใช่ข้ามิเชื่อท่านแต่อย่างใดอาวุโสป๋ายลี่…ข้าเพียงต้องการยืนยันให้แน่ชัดเท่านั้น หากท่านกล่าวคำสาบานว่ามิมีส่วนรู้เห็นต่อการตายของจ้าวเฟิง…ข้าเฉียนคงยินดีก้มหัวขอขมาท่าน!”
เฉียนคงกล่าวย้ำออกมาอีกครั้ง
วาจาของเฉียนคงแน่นอนว่าทำให้ป๋ายลี่หงตกใจไม่น้อย
เฉียนคงผู้นี้ยินดีก้มหัวขอขมามันป๋ายลี่หง?
กล่าวจริงหรือ?
จังหวะนี้ป๋ายลี่หงอดไม่ได้ที่จะมองเจียงเว่ยด้วยความสงสัย ราวกับจะถามว่าที่แท้เฉียนคงมีสัมพันธ์อันใดกับจ้าวเฟิงกันแน่ ถึงได้ยอมทำขนาดนี้
น่าเสียดายแม้เจียงเว่ยจะรู้เรื่องนี้ แต่มันก็ไม่อาจกล่าวตอบไปตามตรงได้
