เย่อวี๋หรานย่อมไม่ได้ต้องการให้ตนเองอาการไม่ดีไปตลอดชีวิต จึงบอกให้ลูกสะใภ้ไปหา ‘ยาแผนโบราณ’ โดยอ้างว่าต้องการรักษาอาการป่วยของตนเอง
ตอนนี้นางกินอิ่มนอนหลับ นอกจากเดินเหินไม่ได้แล้วก็ไม่มีปัญหาอื่นอีก ที่ท่านหมอไป๋หลี่น้อยไม่สามารถรักษานางได้ต้องเป็นเพราะ ‘ยาผิดขนาน’ แน่ ขอเพียงหา ‘ยา’ ที่เหมาะสมได้ นางก็คงกลับมาเดินได้
ทั้งการนวดและตำรับยาพื้นบ้านล้วนถูกนำมาใช้ เรื่องนี้แพร่สะพัดจนรู้ไปทั้งสามบ้านแปดบ้าน
ลูกบุญธรรมของนางอย่างหลี่ฉินเอาของมาเยี่ยมนาง ครอบครัวของบรรดาลูกสะใภ้ต่างพากันมาหา แม้แต่นายท่านผู้เฒ่าซุนยังให้คนมาส่งของกำนัลพร้อม ‘ยาตำรับพื้นบ้าน’ มาให้
“ท่านแม่ ท่านต้องใช้ยาเหล่านี้จริงหรือ?” หลังได้ฟังต้าเป่าอ่านคำที่เขียนออกมา จูอู่ก็นิ่วหน้าเพราะไม่อยากให้เย่อวี๋หรานใช้ยานี้
ทั้งเหล็กในผึ้งและรังมดที่ถูกละเลง นี่มันยาประสาอะไรกัน?
“ใช้สิ ทำไมจะไม่ใช้เล่า” นางบอกโดยที่สายตาไม่วูบไหวสักนิด “พวกเจ้าไม่ต้องการให้ข้าใช้เพราะไม่ต้องการให้ข้าหายดีหรือ?”
ถ้อยคำนี้หนักหนาไม่น้อย ไม่มีลูกชายและลูกสะใภ้คนใดกล้าแย้ง
พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากไปเตรียมการตามตำรับยาให้
ส่วนว่าใช้อย่างไรและเมื่อใดนั้นขึ้นอยู่กับเย่อวี๋หราน
หลังจากที่นางได้ทุกอย่างเสร็จสรรพก็ไล่ทุกคนออกจากบ้านก่อนจะปิดประตู
คนสกุลจู “…”
ท่านอยู่เพียงลำพังแบบนี้จะใช้ยาได้อย่างไร
ทว่าน่าเสียดายที่ไม่มีใครกล้าทักท้วง และคนที
