่กล้ามีปากมีเสียงคงจะถูก ‘ต่อว่า’
เย่อวี๋หรานที่อยู่ในบ้านไม่ได้ใช้มันแต่อย่างใด กลับมองหาบางอย่างมาเก็บมันเพื่อเตรียมโยนทิ้งในยามที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
กานอี้เซียนเห็นนางวิ่งวุ่นก็งุนงงเต็มที อาการหายดีแล้วเหตุใดนางยังต้องทำเรื่องให้วุ่นวายเช่นนี้ด้วย?
ความแคลงใจเกินกลั้นทำให้เขามาปรากฏตัวต่อหน้านาง
“จูต้าเหนียง ทำไมท่านไม่บอกพวกเขาว่าท่านหายดีแล้ว?”
เย่อวี๋หรานหันไปเห็นเขายืนอยู่ด้านหลังก็กุมขมับ “เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกนิสัยชอบโผล่มาด้านหลังเงียบ ๆ ให้ผู้อื่นตกใจเช่นนี้ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งไป ข้าจะหัวใจวายตายเพราะเจ้าอยู่แล้ว”
เพียงแค่ต้องการย่องมาหายามไม่มีใครอยู่ กลับกลายเป็นว่าเขาโผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียงจนแทบทำนางหัวใจวายเสียได้
วัวสันหลังหวะเป็นเช่นนี้นี่เอง
เขาหน้าเสียพลางเกาจมูก จะบอกจุดประสงค์ที่จงใจทำเช่นนี้ออกไปได้อย่างไรกัน
ไม่เช่นนั้นเขาจะอธิบายสาเหตุที่ตนเอง ‘หายตัว’ มาได้อย่างไร
“จูต้าเหนียง ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลย”
“ข้าจะบอกพวกเขาได้อย่างไร” นางมองหน้าเขาด้วยท่าทีจนใจ “เจ้ามักง่ายทำให้ข้าหายดีในชั่วข้ามคืนเช่นนี้ ข้าจะอธิบายเรื่องที่อาการดีขึ้นในชั่วข้ามคืนกับพวกเขาได้อย่างไร หรือจะให้ข้าบอกว่าฝันถึงบรรพบุรุษสกุลจู พวกเขาจึงรักษาให้ข้าในฝันอย่างนั้นหรือ?”
“เอ่อ… จูต้าเหนียง ทำไมท่านถึงคิดว่าข้าเป็นคนรักษาท่าน” เขาเองก็คล้ายจะเห็นนางอาการดีขึ้นเป็นครั้งแรกเช่นกันไม่ใ
