ช่หรือ?
เย่อวี๋หรานมองเขาอย่างงงงัน “ยังต้องถามอีกหรือ เจ้ามาหาข้าก่อนที่ข้าจะหายดี”
“ได้อย่างไร? มีคนมากมายแวะมาเยี่ยมเยือนครอบครัวท่านอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน…” กานอี้เซียนท้วงเพราะมีคนมาซื้อของจากสกุลจูทุกวัน เขาไม่ใช่คนเดียวที่มาหาเป็นแน่
“เจ้าต่างออกไป ผู้อื่นมา ‘เยี่ยมเยือนบ่อยครั้ง’ นับว่าเป็นเรื่อง ‘ปกติ’ ทว่าเจ้า ‘ผิดปกติ’ ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังพูดจาแปลก ๆ กับข้า วันนี้เจ้ายังรู้อีกว่าข้าหายดีแล้ว… เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ได้บ่งชี้ว่าเจ้าเป็นคนรักษาข้าอย่างนั้นหรอกหรือ? หากไม่ใช่ เจ้าก็น่าจะแปลกใจที่ตอนนี้เห็นข้าเดินได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
“แต่… มันไม่ได้หมายความว่าข้าเป็นคนรักษา เป็นเพียงการคาดการณ์ของท่าน… ใช่แล้ว เป็นเพียงการคาดการณ์ ท่านไม่มีหลักฐานเสียหน่อย”
เย่อวี๋หรานยักไหล่ “ใช่ ถูกของเจ้า มันเป็นเพียงการคาดการณ์ ข้าไม่มีหลักฐานจริง ๆ แต่ข้าก็ไม่ต้องการหลักฐานเช่นกัน ข้าคิดว่ามันเป็นเช่นนั้นก็พอแล้ว”
กานอี้เซียน “…”
เหตุใดเมื่ออยู่ต่อหน้านาง เขาถึงได้รู้สึกเถียงไม่ออกทุกครั้งไป
เย่อวี๋หรานไม่ต่อความยาวสาวความยืดเรื่องนี้ กลับกล่าวเบี่ยงประเด็น “ตอนนี้เจ้าคงรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมข้าถึงต้องแสร้งทำ หากหายดีทันตาเกินไปจะไม่น่าตกตะลึงแย่หรือ? มันคงกลายเป็นเรื่องระทึกขวัญ ข้าไม่ต้องการเป็นตัวเอกของเรื่องระทึกขวัญนี้ ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา ขอข้าเล่นบทชาวบ้านธรรมดาดีกว่า ส่วนอาการบาดเจ็บของ
