ข้า รักษาสักปีครึ่งแล้วอาการค่อย ๆ ดีขึ้นถือว่าเป็นเรื่องปกติ ใช้ยาหลายขนานเพียงนี้ต่อให้ตอนนั้นใครมาถามข้าก็ยังอธิบายได้ว่าหายดีเพราะยาตัวใด”
นางชี้ไปยังกล่องบนโต๊ะที่มีการเขียนกำกับว่า ‘ยาพื้นบ้าน’ เพื่อใช้รักษาโรค แม้จะมีคนมาถามจริง ๆ นางก็เพียงเอาไปให้จดตำรับลอกเลียน
ไม่ว่าจะใช้ได้ผลหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับ ‘โชค’ ของคนเหล่านั้นแล้ว
นางตั้งใจจะส่งต่อสิ่งนี้เป็น ‘มรดกตกทอดของสกุล’ เพื่อให้ทุกคนเชี่อว่าคำโป้ปดของนางเป็นเรื่องจริง
กานอี้เซียน “…”
แม้กระทั่งคนของตนเองยังหลอกได้ สมกับเป็นจูต้าเหนียงจริง ๆ!
“ท่านไม่กลัวว่าลูกหลานจะถือสิ่งนี้เป็นจริงบ้างหรือ?” เขาถาม
“เชื่อว่าเป็นจริงเมื่อต้องเชื่อ หากพวกเขาตกที่นั่งลำบากจนต้องพึ่งพา ‘การรักษา’ นี้ ย่อมหมายความว่าอับจนหนทางและไม่มีวิธีที่ดีไปกว่านี้ ในเมื่อจนตรอก การป้อนยาม้าตาย*[1] และกอดความหวังเพียงน้อยนิดเอาไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย” เพียงแค่นางไม่อาจคาดเดาได้ว่าลูกหลานคนใดจะดวงซวยเท่านั้น
ต่อไปลูกหลานดวงซวยคนนั้นคงได้คิดว่า… บรรพบุรุษ ท่านทำให้ข้าต้องตาย!
หลังกานอี้เซียนจากไป เย่อวี๋หรานก็โล่งใจขึ้นมาบ้าง
แม้จะไม่รู้ว่าเขาได้รับบทลงโทษเพื่อนางอย่างไร ทว่าการเห็นเขายังอยู่ดีก็นับว่าเพียงพอแล้ว
นางไม่ต้องการรู้ว่าเหตุใดเขาถึงได้อยาก ‘ช่วย’ นาง เพียงแค่อยากเชื่อว่ามันเกิดจากเจตนาดีเท่านั้น
ในเมื่อมันเป็น ‘ความหวังดี’ นางเองก็จะถือว่าการโก
