วัน ตอนข้าจะไปพานางกลับมา นางก็บอกว่าไม่อยากมาที่นี่…” หลี่ซื่อที่ถูกกล่าวหาเสียความรู้สึกขึ้นมาทันที
“ปกติเจ้ามีหัวคิดไม่ใช่หรือ ช่างเถิด ข้าจะไปดูนางด้วยตนเอง” ตอนนี้สถานการณ์น่ากลัวนัก ไฉนเลยจูซื่อจะวางใจให้มารดาอยู่เพียงลำพังได้ จึงรีบไปไม่พูดไม่จา
จูอู่ไม่สบายใจเช่นกัน “พี่ใหญ่ พี่รอง ท่านอยู่ที่นี่ ข้ากับพี่สี่จะไปอยู่กับท่านแม่”
“นี่ พวกเจ้าเองก็ระวังด้วย อย่าวิ่งไปมั่วซั่ว ฟ้าผ่าแรงแบบนี้ฆ่าคนได้เลย…” จูต้าไม่ลืมตะโกนบอกว่าในครอบครัวอื่นเคยมีคนตายเพราะเรื่องนี้มาก่อน
แน่นอนว่าเขาได้ยินมาจากคนอื่นอีกที
นับตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่ฝนฟ้าคะนอง ทุกคนจึงมักทิ้งงานไร่ที่ติดพันอยู่แล้วไปหลบในบ้าน
“ท่านแม่ เป็นอะไรหรือไม่?”
จูซื่อกับจูอู่เข้ามาในบ้านแล้วโล่งใจเมื่อเห็นเย่อวี๋หรานยังนั่งอยู่ดีในโถงบ้าน
“ข้าจะเป็นอะไรไปได้” นางถาม “แล้วพวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่ ไม่ไปอยู่กับเด็ก ๆ ที่เรือนโน้นหรือ? วิ่งวุ่นไปมาทำไมกัน”
“ท่านแม่ เราเป็นห่วงท่านอย่างไรเล่า…” พวกเขาขยับเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ
“เป็นห่วงข้าทำไมกัน ข้าไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว…” แม้จะกล่าวเช่นนั้นแต่การกระทำของพวกเขาก็ทำให้นางอุ่นใจ รู้สึกว่าคุ้มค่ากับความห่วงใยที่นางมีให้พวกเขาตั้งแต่ข้ามมิติมาแล้ว
“ฟ้าร้องหนักปานนี้ทำเรากลัวแทบตาย เราเกรงว่าท่านจะกลัวด้วยจึงมาดูท่าน” จูอู่เปลี่ยนเรื่อง “ท่านแม่ ท่านเคยเห็นพายุใหญ่ขนาดนี้มาก่อนไหม”
เย่อวี๋
