เย่อวี๋หรานชะงักไปชั่วขณะ “เคยรักสิ…”
“ใครกัน?” กานอี้เซียนรีบถามด้วยความแคลงใจ “เขาหน้าตาเป็นอย่างไร เหตุใดท่านถึงไม่ได้อยู่กับเขา ในเมื่อได้พบกับคนที่รักแล้วก็ควรคว้าเอาไว้ไม่ใช่หรือ?”
“ข้าพลาดไปน่ะ” นางเผยยิ้มเสียดาย “ตอนพบเขา ข้ายังไม่รู้ว่า ‘ความรัก’ เป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าต้อง ‘รัก’ อย่างไร มันคือการพบคนที่ใช่ในเวลาที่ผิด ข้าจึงได้พลาดไป”
“รักแล้วยังพลาดอีกหรือ?” เขางุนงง
นางพยักหน้ารับ “ใช่ ตอนที่ข้าพบเขา เขาเป็นคนที่ดีที่สุดในโลก และในเมื่อเป็นเช่นนั้นจึงย่อมมีผู้อื่นรักเขาเช่นกัน หากออกตัวล่าช้า เขาจะไปรักและอยู่เคียงข้างผู้อื่น”
“แต่คนที่ใช่ไม่ควรรักกันหรือ?”
“ความรักใช้เวลา บางทีเจ้ามาเร็วไป บางทีนางมาช้าไป เจ้าหลงรักแต่แรกเห็น แต่เขารักใครบางคนมานานแล้ว… ไม่ใช่ความรักทุกครั้งจะเป็น ‘คนที่ใช่’ ต่อกัน อย่างข้ารักเจ้า เจ้าก็รักข้า ดังนั้นเมื่อเจ้าพบเจอความรักเช่นนั้นจงอย่าได้พลาดไป บางทีนางอาจเป็น ‘คนที่ใช่’ หากไม่ลองย่อมไม่มีทางรู้ได้ เมื่อพลาดไปแล้วจะมาเสียใจก็สายเกินไปแล้ว”
กานอี้เซียนพยักหน้า “อืม เข้าใจแล้ว จูต้าเหนียง วันใดข้าได้พบกับคนผู้นั้น ข้าจะกอดนางไว้ ไม่ปล่อยให้นางหายไปแน่นอน”
เขากำหมัดแสดงท่าทีมุ่งมั่น
เย่อวี๋หรานยิ้ม ในใจพลันอิจฉาคนผู้นั้นที่จะเป็นที่ถูกตาต้องใจกานอี้เซียนในภายภาคหน้า
การเป็นที่รักของ ‘ผู้ที่รักจากใจจริง’ ต้องมีความสุขอย่างแน่นอน
น่าเสียดายที
