“ผู้ฝึกมารนั้นเสมือนดั่งระเบิดเวลาชัดๆ…ในความคิดของข้าสำนักควรตรากฏห้ามมิให้ผู้ฝึกมารเข้าร่วมสำนักได้แล้ว!”
“ใช่! ตราบใดที่สำนักตรากฏนี้ พวกเราก็ขจัดปัญหาร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นแบบนี้ได้อย่างถาวร!”
……
ศิษย์สำนักจันทร์จรัสแสงสนทนากันเสียงดังเซ็งแซ่ กระทั่งศิษย์ฝ่ายในเองยามกล่าวถึงเรื่องพวกนี้ก็เผยความหวาดหวั่นไม่น้อย
“เฮอะ! พวกเจ้าจะอคติกับผู้ฝึกมารเกินไปแล้ว! เป็นผู้ฝึกมารแล้วจะอย่างไร? พวกเจ้าดูข้าเถอะ ร้อยวันพันปีมีผู้ใดเคยเห็นข้าธาตุไฟเข้าแทรกคุ้มคลั่งไล่ฆ่าผู้คนบ้าง? นอกจากนี้พวกเจ้าก็อย่าได้ลืมเลือนไป ว่ามีผู้ฝึกมารสองคนที่บรรลุขอบเขตเซียนอยู่ในสำนักของเราตั้ง 2 คน…พวกเจ้าจะขับไล่ท่านทั้ง 2 ไปด้วยเลยหรือไม่เล่า?”
ศิษย์ฝ่ายในคนหนึ่งที่เป็นผู้ฝึกมารพอได้ยินเรื่องราว ก็กล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ
ทันใดนั้นศิษย์สำนักจันทร์จรัสแสงที่ได้ยินและบ่นอยู่ก่อนหน้าก็พากันเงียบปากหมด
ถูกแล้ว ในสำนักมีผู้ฝึกมารขอบเขตเซียนถึง 2 คน…
เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่สำนักจะตรากฏห้ามผู้ฝึกมารเข้าร่วมสำนัก
ฉากเรื่องราวต่อมาก็เป็นอะไรที่รวบรัดนัก หนึ่งในอาวุโสคุมกฏของสำนักจันทร์จรัสแสง ลงมือตัดหัวเยี่ยหมานด้วยตัวเอง
