“ข้าจะลืมได้ยังไงศิษย์พี่หง”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ ค่อยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หากศิษย์พี่ไม่รังเกียจ งั้นตั้งแต่วันนี้ข้าจะมาอยู่บ้านท่านเลยแล้วกัน”
“ฮ่าๆๆ…ดี! มาเถอะ ข้าให้คนไปทำความสะอาดรอเจ้าเข้ามาอยู่ตลอด เจ้าจะมาอยู่ตอนไหนก็ได้”
หลังจากได้รับคำยืนยันจากต้วนหลิงเทียนแล้ว ป๋ายลี่หงก็หัวเราะร่าออกมา มันมีความสุขไม่น้อย
ได้ยินคำนี้ของป๋ายลี่หง ต้วนหลิงเทียนก็ตื้นตันใจไม่น้อย
“จริงสิ ไปเมืองหานเหอคราวนี้ เจ้าเจอปัญหาอะไรหรือไม่?”
ป๋ายลี่หงกล่าวถาม
มันไม่ได้รับรู้เรื่องราวอะไรที่เกิดขึ้นกับต้วนหลิงเทียนระหว่างที่ไปเมืองหานเหอเลย กระทั่งเรื่องราวในเมืองหานเหอมันก็ไม่รู้เพราะมันไม่เคยถามใคร
อันที่จริงก่อนต้วนหลิงเทียนไป มันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้วนหลิงเทียนออกเดินทางไปแล้ว
อย่างไรก็ตามมันไม่คิดตำหนิต้วนหลิงเทียนเรื่องนี้ เพราะมันรู้ดีว่าต้วนหลิงเทียนไม่อยากรบกวนมันหรือทำให้มันเป็นห่วง
ต้วนหลิงเทียนได้ยอมรับป๋ายลี่หงเป็น ‘พี่ชาย’ มานานแล้ว ถึงแม้ช่องว่างระหว่างวัยจะมีไม่น้อยก็ตาม
ดังนั้นเขาไม่คิดซ่อนเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเดินทางกับป๋ายลี่หง และเลือกที่จะกล่าวบอกออกไปเกือบทุกอย่าง
แน่นอนว่าเรื่องราวส่วนที่อันตรายเขาก็ตัดออกไป
เพราะไม่งั้นเกรงว่าคงทำให้ป๋ายลี่หงตกใจไปกันใหญ่
