ไม่เพียงแต่นางจะต่อว่าจูเอ้อร์ต่อหน้าทุกคน ยังใช้เขาเป็นเยี่ยงอย่างแล้วสั่งให้เขียน ‘จดหมายทบทวนตนเอง’
ใช่ ใช่แล้ว เพียงแค่เขียน
“ท่านแม่ ข้าเขียนหนังสือไม่เป็น…”
เย่อวี๋หรานหรี่ตาลง “นั่นมันเรื่องของเจ้า อย่างไรอีกหนึ่งเดือนให้หลังข้าก็ต้องได้จดหมายทบทวนตัวเองจากเจ้า เขียนมาเสียแล้วจะถือว่าเรื่องนี้สิ้นสุดลลง จะเขียนหรือไม่เจ้าก็ลองคิดดูเอง”
จูเอ้อร์ “…”
ที่บอกให้คิดดูเองหมายความว่าอย่างไร
มันคือคำขู่ว่าไม่เขียนก็ ‘ตาย’ ไม่ใช่หรือ?
เขาไม่มีทางเลือกนอกจากยอมจำนน
ผู้ชายคนอื่นในสกุลจูพลอยโดนลูกหลงและถูกสั่งให้เขียน ‘จดหมายทบทวนความคิด’
“หา ท่านแม่ เราต้องเขียนด้วยหรือ?” จูต้าอึ้งไป
“เรื่องของเจ้ารองเป็นบทเรียนสำหรับพวกเจ้า” นางบอก “เจ้าต้องเรียนรู้จากเรื่องของเจ้ารอง ต่อไปจะหลีกเลี่ยงเรื่องพรรค์นี้อย่างไร หากเกิดขึ้นต้องรับมืออย่างไร”
นางรู้ตัวว่ากำลังทำให้ลูกชายลำบากจึงบอกตบท้าย “พวกเจ้าสามารถหารือกันได้ มีคนมากมายในครอบครัว คนหนึ่งเขียนไม่ได้อีกคนย่อมเขียนได้ ไปถามเอาเสีย”
เหล่าผู้ชายสกุลจู “…”
ท่านแม่ พูดง่ายเช่นนั้น เหตุใดไม่ลองมาเขียนเองดูบ้างเล่า
เขาอดโทษจูเอ้อร์ไม่ได้ อยู่เฉยไม่ชอบทำไมต้องดึงดูด ‘โชคดอกท้อ*[1]’ กันด้วย
จูเอ้อร์สลดหดหู่เช่นกัน โชคดอกท้อนี้เขาไม่ได้ล่อลวงมา เป็นนางเข้าหาเขาเองแท้ ๆ
จูซื่อกับจูอู่กลับมาจากในเมืองแล้วพบว่าตนเองต้องเขียน ‘จดหมายทบทวนความคิด’ ก็แทบร
