กล่าวถึงท้ายประโยค แววตาของโจวฉีพลันลุกโชนขึ้นมาด้วยไฟแค้น “ถึงตอนนั้นแม้ตัวข้าจะไม่ได้อยู่ที่สำนักจันทร์จรัสแสง แต่หากข้าได้ยินเรื่องนี้ข้าคงมีความสุขนัก!”
“ไม่ได้อยู่ในสำนักจันทร์จรัสแสง? เจ้าหมายความว่า?”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว
“เจ้าคิดว่าหากข้าไม่ฆ่าเจ้าภายใน 3 วัน ข้ายังคงเหลือที่ยืนอยู่ในสำนักจันทร์จรัสแสงแห่งนี้อีกหรือไง? ต่อให้หลิวฮ่วนนั่นไม่กล้าฆ่าข้าตรงๆ แต่มันก็ต้องสร้างความลำบากให้ข้าแน่นอน…หากผู้ได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์ข้าทำร้ายข้าจนพิการ ยังจะมีใครว่าอะไรได้..”
โจวฉีกล่าวถึงจุดนี้ร่างมันก็สั่นเทิ้มขึ้นมา ในแววตายังเผยความหวั่นหวาดคล้ายคิดถึงอะไรบางอย่างที่น่ากลัว
“ที่ข้าต้องพูดข้าก็พูดไปหมดแล้ว เรื่องที่ข้าคิดเตือนเจ้าก็มีเท่านี้…ข้ารู้ดีว่าระหว่างเจ้ากับข้าก็คงยากที่จะลบเลือนเรื่องราวบาดหมางในอดีตได้ แต่เจ้าสามารถล้างแค้นข้าได้หากพวกเราเจอกันวันหน้า…และหากถึงวันนั้นจริง ก็มาสู้กันเพื่อหาผู้รอดเถอะ หากเป็นข้าที่ต้องตกตายด้วยน้ำมือของเจ้า ข้าก็ได้แต่น้อมรับชะตากรรมของข้า…”
ก่อนที่จะจากไป โจวฉีก็กล่าวบอกทุกสิ่งกับต้วนหลิงเทียน จากวาจาของมันผู้ใดได้ฟังก็รู้ว่ามันเห็นแก่ตัวเพียงใด
“ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบเสียงเรียบ ในแววตาเผยประกายเย็นเยือก
สุดท้ายโจวฉีก็จากไป นับว่ามันมาเร็วไปเร็วนัก
