“เมื่อวานนี้เป็นท่านมาหาข้าด้วยตัวเอง และเลือกจะแทงเดิมพันกับข้า 360,000 คะแนนอุทิศ…แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่ท่านไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ แต่ท่านกลับขู่ให้ข้าคืนคะแนนอุทิศ 360,000 แต้มที่ท่านลงเดิมพัน! ขอถามท่านสักคำ นี่ท่านยังมีศักดิ์ศรีของอาวุโสฝ่ายนอกหลงเหลืออยู่หรือไม่? ถึงได้คิดบีบคั้นข้าด้วยอำนาจมิชอบแบบนี้! หรือที่แท้สำนักจันทร์จรัสแสงมันไร้กฏเกณฑ์ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนหรี่ตามองหวงเฉิงทั้งกล่าวโพล่งคำออกมาเสียงดังฟังชัดท่ามกลางผู้คนมากมายในลานฝึกซ้อม
ด้วยความที่กล่าววาจาออกมาระรัวรวดเดียวจบคำ จึงทำให้หวงเฉิงไม่ทันได้ตอบสนองเรื่องราว ยังคล้ายอื้ออึงไปอยู่บ้าง!
และพอมันรู้สึกตัว ก็พบว่าตอนนี้สายตานับร้อยๆคู่กำลังหันมามองที่มันเขม็ง ทำให้สีหน้าแววตามันเปลี่ยนไปทันใด
“อาวุโสหวง ที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวมานั่นใช่เรื่องจริงหรือไม่?”
อาวุโสฝ่ายนอกคนหนึ่งที่ยืนข้างหวงเฉิง ขมวดคิ้วเป็นปมกล่าวถามออกมาเสียงแข็ง “หากจริง ท่านก็ล้ำเส้นไปหน่อยแล้ว!”
“นั่นสิอาวุโสหวง อย่างไรท่านก็เป็นถึงอาวุโส! ถือเป็นหน้าตาของฝ่ายนอกสำนักจันทร์จรัสแสง…ลำพังตัวท่านเสื่อมเสียมิว่า แต่อย่าได้พาลให้พวกเราอาวุโสฝ่ายนอกเสื่อมเสียไปกับท่านด้วย!”
อาวุโสอีกคนก็กล่าวเสริมออกมา
