อา! โอ! ซูด!
……
หลังได้ยินคำของหวงเฉิง ต่งชงและอาวุโสฝ่ายนอกคนอื่นๆถึงกับตกใจจนต้องอุทานออกมา บ้างก็สูดลมหายใจเข้าด้วยความกังวล “อาวุโสหวงท่านคงมิคิดอิ่มหนำแต่เพียงผู้เดียวหรอกนะ?”
“ถูกแล้ว! อาวุโสหวงเฉิง คนเราย่อมรู้จักการแบ่งปัน ไหนเลยรับประทานคนเดียวหมดหม้อได้…อย่างน้อยก็ปันน้ำแกงให้พวกเราดื่มสักคนละถ้วยเถอะ!”
“อาวุโสหวง ท่านคงไม่มีจิตใจคับแคบหรอกนะ!”
……
อาวุโสฝ่ายนอกหลายคนเริ่มกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ
คนเดียวที่ไม่คิดแก่งแย่งกับหวงเฉิงคือต่งชง…มันยังคิดจะกล่าวเตือนหวงเฉิงให้ได้รับทราบ ว่าวันที่ต้วนหลิงเทียนเอาชนะหลินฟู่นั้น อีกฝ่ายยังพึ่งมีพลังฝึกปรือเพียงแค่หลุดพ้นมนุษย์ขั้นเชี่ยวชาญเท่านั้น!
เพราะเดือนที่แล้วมันก็ใช้ทักษะวิญญาณลี้ลับตรวจสอบพลังฝึกปรือต้วนหลิงเทียนมาเช่นกัน!
ทว่าในขณะที่ต่งชงกำลังจะกล่าวเตือน หวงเฉิงพลันกล่าวออกมาสืบต่อ “พวกเจ้าชราจนเชื่องช้าเอง จักให้ทำอย่างไรได้? หรือนี่อายุปูนนี้แล้วแต่พวกเจ้ายังมิรู้จักกฏ ‘ผู้ใดมาก่อนได้ก่อน’ หรือไร?”
ในวาจาของหวงเฉิงนั้นไม่มีความสุภาพแม้แต่น้อย ทำให้สีหน้าอาวุโสชราทั้งหลายมืดดำขึ้นมาทันใด
และทันทีที่หวงเฉิงกล่าวแบบนี้ กระทั่งต่งชงก็บังเกิดความไม่พอใจขึ้นมาเหมือนกัน
ต่อมามันก็เลือกที่จะไม่กล่าวเตือนอะไรหวงเฉิงอีก
“หวงเฉิงการเดิมพันนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสินใจได้! เพราะเจ้ามิได้เป็นเจ้ามือรับเดิมพัน!!”
