“ถูกแล้ว! เจ้ามือรับพนันครั้งนี้คือต้วนหลิงเทียน เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขายินดีให้ยอดรับแทงที่เหลือกับเจ้า?”
“หวงเฉิง เจ้าอย่าพึ่งมั่นใจให้มันมากนัก”
……
อาวุโสฝ่ายนอกหลายคนเริ่มกล่าวคำค่อนแคะออกมา
“ต้วนหลิงเทียน เจ้าได้ยินที่ข้ากล่าวแล้วใช่หรือไม่?”
หลังได้ยินคำค่อนแคะเสียดสีของคนอื่น หวงเฉิงไม่สนใจอะไร เพียงหันไปมองถามต้วนหลิงเทียนเสียงแข็ง
“อืม”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับเบาๆ
“ต้วนหลิงเทียนเจ้าอย่าได้ไปสนใจอะไรมัน! หากมันข่มขู่หรือทำให้เจ้าลำบากใจอะไรก็มิต้องกลัว พวกเราผู้ชราก็หาใช่ตะเกียงไร้น้ำมันไม่!”
“ถูก! พวกเราจักคุ้มครองเจ้าเอง!!”
“เจ้าไม่ต้องกลัวมัน!”
……
อาวุโสฝ่ายนอกหลายคนมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียน ด้วยใบหน้ามั่นใจรับปากเป็นมั่นเหมาะ
“ขออภัยท่านผู้อาวุโสทั้งหลายด้วย…อย่างที่ว่า ‘มาก่อนได้ก่อน’ ในเมื่ออาวุโสหวงกล่าวมาเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นข้าก็จะให้ยอดเดิมพันที่เหลือกับเขา เอาไว้หากมีโอกาสเดิมพันอันใดคราวหน้า ข้าจะให้ท่านอาวุโสทั้งหลายมีสิทธิ์ลงเดิมพันก่อนดีหรือไม่..”
เมื่อเผชิญกับวาจารับรองหลายเสียง ต้วนหลิงเทียนเพียงยิ้มรับพร้อมกล่าวขอขมาต่ออาวุโสที่เหลือ
“พวกเจ้าได้ยินชัดเจนแล้วหรือไม่?”
