เพียงเวลาแค่ไม่นานทั้งฝ่ายนอกก็ได้รับทราบเรื่องราวการเดิมพันที่ต้วนหลิงเทียนคิดเปิดรับ และยังรวมถึงเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนคิดให้อาวุโสตงฟางมาเป็นสักขีพยานในการเดิมพัน
คนส่วนใหญ่คิดว่าต้วนหลิงเทียนเพียงกล่าวอวดโอ่ไปอย่างนั้น
“ข้าหวังว่าเรื่องนี้จักเป็นความจริง…หากท่านผู้อาวุโสตงฟางยินดีเป็นสักขีพยานและรับประกันเรื่องนี้ ข้าจะแทงเดิมพันกับศิษย์พี่ต้วน!”
“ข้าด้วย เพราอย่างไรศิษย์พี่ต้วนก็มิมีหนทางชนะเลย”
“หรือศิษย์พี่ต้วนคิดให้คะแนนอุทิศกับพวกเราก่อนตายกัน?”
……
ในขณะที่ศิษย์ฝ่ายนอกกำลังถกเรื่องราวของต้วนหลิงเทียน ‘เจ้ามือ’ อย่างต้วนหลิงเทียนก็เดินมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งของฝ่ายนอกที่วังเวงร้างผู้คน
แน่นอนว่าสถานที่แห่งนี้ที่มันเปลี่ยวร้างและแทบไม่มีผู้คนสัญจรเดินผ่าน เพราะมันนับได้ว่าเป็นเขตหวงห้ามของฝ่ายนอก!
ครู่ต่อมาต้วนหลิงเทียนก็เดินมาเจอคฤหาสน์หลักหนึ่งที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว คฤหาสน์หลังนี้แลดูกว้างขวาง ร่มรื่นและสงบเงียบเป็นที่สุด “น่าจะเป็นที่นี่…”
เมื่อเห็นคฤหาสน์หลังใหญ่ต้วนหลิงเทียนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนที่จะเดินเข้าไปทันที
ประตูหน้าคฤหาสน์นั้นเปิดกว้างอยู่และไม่มีร่องรอยผู้คนเฝ้ายาม
อย่างไรก็ตามพอต้วนหลิงเทียนเดินเข้าไปใกล้ประตูหน้า ก็ปรากฏร่าง 2 ร่างมาหยุดยืนขวางเอาไว้ราวหอคอยเหล็กตระหง่านปิดกั้นหนทางไว้หมดสิ้น
