มแสดงความยินดีต่างก็เป็นผู้แข็งแกร่งในระดับต่างๆ จะมีก็แต่คิดว่าชีวิตนี้ของพวกเขายืนยาวเกินไปถึงได้กล้าก่อเรื่อง
สองคนกำลังพูดคุยกัน กินน้ำแกงไปด้วย จวินเจวี๋ยซางนั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบ ช่วยหวันเหยียนเชียนหวาเติมน้ำแกงตอนนางกำลังคุยกับเฟิ่งจิ่ว จนกระทั่งเหลิ่งหวายกอาหารเข้ามาด้วยตนเอง
มีเฟิ่งจิ่วอยู่ด้วย หวันเหยียนเชียนหวากินข้าวไปเกือบครึ่งถ้วย ส่วนในป่าท้อนั้น ห้าวเอ๋อร์กำลังเที่ยวเล่นไปทั่วอย่างสบายใจ ก่อนจะเจอกับหวันเหยียนสือซานที่กำลังเมาได้ที่
“เหลิ่งซวง? มีเจ้าตัวเล็กด้วยหรือ พวกเจ้ามาได้อย่างไร” หวันเหยียนสือซานหรี่ตา เรอออกมาครั้งหนึ่งก่อนถามอีก “เฟิ่งจิ่วก็มาด้วยใช่หรือไม่”
เห็นเขาเมาเล็กน้อย ร่างกายโงนเงน เหลิ่งซวงถอยหลังไปครึ่งก้าว “นายหญิงอยู่ที่ลานด้านหน้า”
“อ๋อ” หวันเหยียนสือซานตอบรับเสียงหนึ่ง มองหนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กแล้วถาม “พวกเจ้าไม่ไปหรือ”
“พวกข้าอยากไปเก็บผลท้อ” ห้าวเอ๋อร์เอ่ยขึ้น มองเขาก่อนบอกว่า “ท่านเมาแล้ว” พร้อมกันนั้นก็ดึงเหลิ่งซวงให้ถอยหลังไปไกลหน่อย เพราะไม่ชอบกลิ่นสุราบนตัวอีกฝ่าย
หวันเหยียนสือซานอ้าปากหัวเราะเสียงหนึ่ง “เมา? ไหนเลยข้าจะเมาง่ายปานนั้น
