” เขายื่นมือไปลูบศีรษะห้าวเอ๋อร์ ใครเล่าจะรู้ว่าห้าวเอ๋อร์กลับถอยหลังไปอีก เท้าเหยียบหินก้อนหนึ่งจึงสะดุดเข้า เขาที่เสียการทรงตัวพาเหลิ่งซวงหงายหลังล้มลงไปด้วย
“ระวัง!”
เหลิ่งซวงร้องขึ้นก่อนก้าวเท้าและยื่นมือหมายจะประคองเขา ทว่าหวันเหยียนสือซานเห็นเขาหงายหลังไป จึงยื่นมือไปประคองเขาเอาไว้ก่อน ตอนนี้ทั้งสองคนเกือบชนกันเพราะไม่ทันระวัง เหลิ่งซวงถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ แต่เพราะถูกห้าวเอ๋อร์คว้าเอาไว้ นางจึงล้มลงไปบนพื้นด้วย
จิตใต้สำนึกของหวันเหยียนสือซานบอกให้ถอย ทว่าสายตาของเขาที่กำลังเมาเล็กน้อยนั้นกลับเหลือบไปเห็นว่าบนพื้นด้านหลังของเหลิ่งซวงมีหินแหลมขนาดใหญ่เท่าฝ่ามืออยู่ก้อนหนึ่ง หากนางล้มลงไปโดนต้องได้รับบาดเจ็บแน่ ทันใดนั้นเขาที่เดิมทีคิดจะถอยออกไปก็พลันโน้มตัวไปข้างหน้า ยื่นมือไปประคองเอวนางก่อนดึงเข้าหาตัว พร้อมทั้งดึงห้าวเอ๋อร์ที่กำลังจะล้มลงขึ้นมาด้วยเช่นกัน
ทว่าพอทำเช่นนี้แล้วก็เท่ากับว่าหนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กล้วนถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาชะงักค้างไปเล็กน้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหลิ่งซวงและห้าวเอ๋อร์เลย…
