งแล้ว จวินเจวี๋ยซางเหลือบมองนางคราหนึ่ง “เจ้าเป็นคนหาเรื่องข้าก่อนแท้ๆ ขืนใจข้า แถมยังตั้งครรภ์ลูกของข้า ตอนนี้คิดถีบหัวข้าส่งหรือ”
หวันเหยียนเชียนหวาสะอึก ถลึงตาคู่งามมองเขาด้วยความโมโห “ข้าไปหาเรื่องเจ้าที่ไหนกัน ใครใช้ให้เจ้าช่วยข้ากลับมา หากตอนนั้นเจ้าไม่ช่วยข้า ข้าจะเกาะติดเจ้าได้หรือ”
นางแค่นหัวเราะอีกครั้งก่อนกล่าว “อีกอย่าง ยามขืนใจเจ้าก็เป็นเจ้าที่ได้เปรียบ ข้าไม่เคยได้ยินมาว่าบุรุษจะเสียเปรียบในเรื่องพรรค์นี้ ส่วนลูก นั่นยิ่งไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า ข้าพูดไปแปดร้อยรอบแล้วว่าลูกเป็นของข้า!”
แววตาลึกล้ำของจวินเจวี๋ยซางมองนางอย่างแปลกใจ วาจารุนแรงเช่นนี้ออกมาจากปากนางจริงหรือ น่าแปลกจริงๆ หรือเมื่อสตรีถูกตามใจมากเข้าแล้วมักจะไม่พูดจาด้วยเหตุผลเช่นนี้
รู้ว่าพูดด้วยเหตุผลไม่ได้แล้ว เขาก็ไม่ต่อปากต่อคำกับนาง เพียงเดินไปข้างหน้าไปพลาง เอ่ยถามไปพลาง “เจ้าอยากกลับไปกับข้า หรืออยากให้ข้าอุ้มเจ้ากลับไป”
เห็นเขาเดินมาทีละก้าว พลันนึกถึงไม้แข็งพวกนั้นตอนเขาอยู่ที่นี่ หวันเหยียนเชียนพลันลุกขึ้นยืน “ข้ามีขา!” จากนั้นนางสะบัดแขนเสื้อ แล้วก้าวเท้าเดินกลับไป
นางกลับไปแล้ว จวินเจวี๋ยซางตามอยู่ข้างก
