ายนางติดๆ สองคนเดินไปด้วยกัน พร้อมกันนั้นได้ยินเสียงรังเกียจของหวันเหยียนเชียนหวาอยู่รางๆ ด้วย…
หวันเหยียนสือซานที่นั่งพิงต้นท้อดื่มสุรามองทิศทางที่ทั้งสองคนจากไป ก่อนจะส่ายหน้า อดพึมพำออกมาไม่ได้ “เป็นศัตรูกันจริงๆ”
ตั้งแต่จวินเจวี๋ยซางมา เขาแทบไม่มีอะไรทำ วันทั้งวันว่างเช่นนี้ แต่สองคนนั้นน่าสนใจเหมือนกัน เถียงกันตลอดไม่รู้จักหยุดหย่อน
แน่นอนว่าเขามองออก จวินเจวี๋ยซางยอมให้เชียนหวาหลานสาวเขาเสมอ เขาถึงได้แปลกใจอยู่บ้าง ไม่รู้เหมือนกันว่าสองคนนั้นจะเลิกเถียงกันได้เมื่อไร
เขาเงยหน้าดื่มสุรา จากนั้นหลับตานอนหลับบนต้นไม้ คิดว่าจะหาเวลาไปเที่ยวเล่นที่จวนตระกูลเฟิ่งสักหน่อย
ตอนนี้เอง เฟิ่งจิ่วที่มาถึงเวิ้งสวนท้อแล้วก็พูดกับห้าวเอ๋อร์ว่า “ดูสิ ที่นี่ก็คือเวิ้งสวนท้อ งดงามหรือไม่” นางพูดพลางเก็บขนนกเหิน สองคนร่อนลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง
เมื่อเห็นป่าดอกท้อผืนใหญ่ตรงหน้า ห้าวเอ๋อร์พลันตาเป็นประกาย “ท่านแม่ ต้นท้อที่นี่ออกผลหรือไม่”
“อืม ออกสิ ดอกท้อที่นี่มีสองประเภท มีทั้งออกดอกอย่างเดียวและออกผลอย่างเดียว ทั้งหมดออกดอกออกผลตลอดทั้งปี” นางหัวเราะเสียงเบา บอกว่า “เจ้าไปเล่นเถอะ! ดูให้ทั่วๆ อย่า
