ออกจากเวิ้งสวนท้อก็พอ”
“อืม” ห้าวเอ๋อร์ตอบรับ จากนั้นหันกลับไปมองเหลิ่งซวง “ท่านอาซวง ท่านไปเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่”
“ไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วส่งสัญญาณให้เหลิ่งซวงไปเป็นเพื่อนเขา
ดังนั้นหนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่จึงเดินไปทางป่าท้อ หลังจากเห็นพวกเขาเข้าไปในป่าท้อแล้ว เฟิ่งจิ่วก็พาเหลิ่งหวาไปตามหาจวินเจวี๋ยซางและหวันเหยียนเชียนหวา ส่วนข้างหลังพวกเขายังมีอี้ซิวหรั่นและกู้เซียงอี๋ ไปจนถึงพวกตู้ฝานที่กำลังมุ่งหน้ามาเวิ้งสวนท้อด้วย…
ในลานเรือน ข้างโต๊ะหิน หวันเหยียนเชียนหวามองน้ำแกงตุ๋นพวกนั้นที่วางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้างดงามดำคล้ำลงอย่างอดไม่ได้ “พวกนี้หรือ ข้าไม่กิน หากจะกินก็กินคนเดียว” นางพูดแล้วก็ดันน้ำแกงตุ๋นตรงหน้าไปให้จวินเจวี๋ยซาง
……….
