ของเขาสมบูรณ์แบบ ไม่หักบิ่น
พวกลั่วเฟยและหนิงหลางเชื่องช้ากว่าเล็กน้อย เมื่อขนมถึงมือแล้วกลับบิ่นไปตรงมุมหนึ่ง ตอนนี้พอเห็นสายตาของเฟิ่งจิ่วที่มองมา พวกเขาก็ยิ้มแหยๆ โดยพลัน
“เอ่อ…ไม่ทันระวังออกแรงมากไป”
ขณะนี้เหลิ่งหวาให้คนยกโต๊ะสุราตัวเล็กมา ก่อนจะวางไว้กลางสวนดอกไม้ กู้เซียงอี๋และอี้ซิวหรั่นสองคนเดินมาถึงแล้วเช่นกัน ทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่สวนดอกไม้แล้วต่างก็สบตากัน แนะนำตัวซึ่งกันและกัน
เฟิ่งจิ่วหยิบสุราจากในห้วงมิติออกมาต้อนรับพวกเขา เมื่อเริ่มดื่มสุราความสำรวมกิริยาหลายส่วนที่เดิมทียังมีอยู่ก็ค่อยๆ ลดน้อยลง…
อีกด้านหนึ่ง ยอดเขาสวรรค์ โม่เฉินในชุดสีขาวยืนอยู่ข้างหน้าอาจารย์เขา รายงานเรื่องราวหลายปีมานี้ให้อาจารย์ฟังโดยคร่าวรอบหนึ่ง ทว่าผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่ได้ยินอาจารย์เอ่ยวาจา เขาจึงเงยหน้ามองไป
เทียนจีจื่อฟังคำพูดของโม่เฉินแล้วเงียบอยู่นาน ครั้นเห็นเขามองมาก็อดถอนหายใจไม่ได้ “ดังนั้นระยะเวลาห้าปีนี้ เจ้าฝึกบำเพ็ญอยู่ที่เจดีย์ศักดิ์สิทธิ์แล้วยังตัดอารมณ์ไม่ได้อีกหรือ”
คิดไม่ถึงว่าอาจารย์เขาจะพูดขึ้นมาเช่นนี้ โม่เฉินจึงชะงักไป เพียงเม้มปากและก้มหน้าลง เขาเงียบเสียงไม่พูดจา เพราะไม่รู้ว่าจะพู
