งมาแล้ว ตอนนี้กำลังไปพบพวกนายท่านที่เรือนด้านหน้า”
“เห็นทีพวกเขาก็ได้ข่าวแล้วเช่นกัน” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเสียงเบา จูงมือเซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินไปที่ศาลา พร้อมกันนั้นพูดกับเหลิ่งหวาว่า “อีกเดี๋ยวให้พวกเขามาที่นี่เถอะ! คิดดูแล้วก็ไม่ได้พบพวกเขามาหลายปีแล้วเหมือนกัน”
“ขอรับ” เหลิ่งหวาตอบรับแล้วถอยไป
“ห้าวเอ๋อร์ไม่ได้มาหาเจ้าเลยหรือ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อถาม หลังจากสาวใช้ยกน้ำชาและขนมมาแล้ว เขาช่วยเทชาให้เฟิ่งจิ่วจอกหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน จากนั้นยิ้มขึ้น “ตั้งแต่กลับมา ห้าวเอ๋อร์ถูกพวกท่านพ่อข้าเรียกไปหา ปากบอกว่าจะชี้แนะเขาฝึกบำเพ็ญและฝึกวิชายุทธ์ แต่ความจริงแล้วเด็กในบ้านที่อายุเท่าเขาเห็นเขาแล้วต่างก็ชอบมาเล่นด้วย และพี่ชายข้าก็มักจะพาบุตรชายเขามาเล่นเป็นเพื่อนห้าวเอ๋อร์เช่นกัน เป็นเช่นนี้เรื่อยมา คาดว่าคงมีแค่เวลากินข้าวแล้วที่ข้าจะได้พบเขา”
สองคนสนทนากัน ดื่มน้ำชา กินขนม ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าระลอกหนึ่งดังเข้ามาใกล้ เฟิ่งจิ่วและเซวียนหยวนโม่เจ๋อมองไปทางเสียงนั้น เห็นบุรุษในชุดหรูหราสง่างามไม่ธรรมดาหลายคนยิ้มร่าเดินมาทางนี้
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองคนพวกนั้น ก่อนจ
