บทที่ 855 มารดาท่านต้องการให้ลูกชายท่านเป็นทาส
เปี้ยนชิวอิ่งไม่ตอบ ทว่าเย่อวี๋หรานไม่สนใจ นางไม่ได้ตั้งใจให้เขาถามนางอยู่แล้ว
นางพยักพเยิดบอกให้จูซานหยิบพู่กันจุ่มหมึกและกระดาษเพื่อลงมือเขียนสัญญาขายตัว
“แม่นางเปี้ยน อย่าหาว่าสกุลจูของเรารังแกคนเลย กฎว่าไว้เช่นนี้จึงไม่มีทางละเว้นได้” เย่อวี๋หรานเอ่ย “ข้าทำได้เพียงเห็นใจเจ้า คิดว่าในเมื่อเจ้าสามารถเป็นวัวเป็นม้าเพื่อลูกชายข้าได้ แค่กลับคืนตำแหน่งอนุคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงใช่หรือไม่”
ครั้นเห็นสิ่งที่จูซานหยิบมา เปี้ยนชิวอิ่งก็เบิกตากว้าง นางอดกอดจูเอ้อร์แน่นขึ้นไม่ได้
จูเอ้อร์เหลืออด “ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่จำเป็น อิ่งเอ๋อร์…”
“เจ้าหุบปากไป!” เย่อวี๋หรานตวาดลั่น “เจ้าทำตัวเองเดือดร้อน ยังอยากให้ข้าตามเช็ดล้างให้แล้วเข้าข้างเจ้าอีกหรือ?”
เขาทำได้เพียงหดคอแล้วไม่ปริปากออกมาอีก
ความห่อเหี่ยวของเขาทำให้เปี้ยนชิวอิ่ง ‘สิ้นหวัง’
ไม่มีทาง ท่านจะยอมแพ้เช่นนี้หรือ เหตุใดจูเอ้อร์ผู้นี้ถึงได้ไร้ประโยชน์นัก
ก่อนหน้านี้ตอนที่นางกับสกุลจู ‘ขัดแย้งกัน’ เขายังคอยปกป้องนางอยู่เลยไม่ใช่หรือ
เหตุใดเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่เฒ่าผู้นี้ถึงได้หัวหดนัก
เปี้ยนชิวอิ่งตื่นตระหนก
ไม่ได้การ นางเคยเอาชนะสกุลจูได้โดยอาศัยจูเอ้อร์ออกหน้าสู้ให้ ทว่ายามนี้เจ้าตัวไม่ยอมทำนางจึงต้องลองเสี่ยง
ทว่าหญิงแก่ผู้นี้ไม่หลงกลนางแต่อย่างใด ทั้งยังไม่เป็นไปตามที่นางคาดไว้ นางจึงไร้ซึ่งลูกไม้
