บทที่ 856 แย่แล้ว! ท่านแม่โกรธแล้ว!
ทว่าในตอนนี้เป็นเย่อวี๋หรานที่กล่าวถึงกฎอีกข้อ “อ้อ ใช่แล้ว ข้าลืมไป ตามกฎของสกุลใหญ่ ลูกของภรรยาเอกต้องอายุได้สามขวบก่อน เมื่อลูกชายคนโตเติบโตได้ระยะหนึ่งแล้วอนุจึงจะมีลูกได้ เจ้ามีลูกตอนนี้… ไม่เหมาะสม ถือว่าผิดมหันต์ อู๋เป่าของข้าเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นานเจ้าก็ท้องเสียแล้ว เจ้าลงนามแล้วต้องแท้งลูกคนนี้เสียก่อน และยังต้องดื่มน้ำแกงและยาคุมกำเนิดจนกว่าหลานข้าจะอายุสามขวบ ถึงจะเลิกดื่มยาและตั้งท้องมีลูกได้…”
หลิวซื่อนึกไม่ถึง ดวงตาพลันเป็นประกาย นังจิ้งจอกผู้นี้อาศัยเด็กในท้องเพื่อเข้ามาเป็นอนุในสกุลจู หากไม่มีเด็กคนนี้แล้วยังจะเป็นอนุได้อยู่อีกหรือ
นางไม่ได้เป็นเพียงคนเดียวที่คิดเช่นนี้ คนอื่นก็คิดไม่ต่างกัน
แม้แต่หลี่ซื่อก็ยังคิด
หากไม่มีเด็กคนนี้และมีสัญญาขายตัว ไม่ได้หมายความว่าจะถูกพี่สะใภ้รองกำจัดยามใดก็ได้หรอกหรือ?
อืม ดูเหมือนความพยายามของเปี้ยนชิวอิ่งจะสูญเปล่าเสียแล้ว!
พี่สะใภ้รองกำจัดนางได้ง่าย ๆ เพียงแค่ ‘ขาย’ ทิ้ง
เปี้ยนชิวอิ่งร้องไห้ คราวนี้ไม่ได้ดูงดงามแต่อย่างใด นางลนลานจับมือจูเอ้อร์ไว้ขณะพูดพล่าม “พี่จูเอ้อร์ ข้าอยู่ไม่ได้หากไม่มีลูกคนนี้ กว่าข้าจะท้องได้ยากเย็นนัก ข้าอยู่ไม่ได้หากไม่มีลูก ฮือ… หากไม่มีลูกข้าคงไม่อยากทำให้พี่จูเอ้อร์เดือดร้อน คงไม่อยากเข้ามาเป็นอนุในครอบครัวของพี่จูเอ้อร์ แต่ตอนนี้ข้าเข้ามาแล้วไม่เพียงแต่ต้องทำสั
