ห่างออกไป ณ ศาลถู่ตี้เฉินในหมู่บ้านสกุลจู กานอี้เซียนอ้าปากค้างนิ่งอึ้งไปนาน
ให้ตายเถิด เรื่องราวกลับตาลปัตรเช่นนี้ทำเอาตกตะลึงยิ่งนัก!
สิ่งใดมาถึงมือจูต้าเหนียงย่อมไม่อาจคาดการณ์ได้!
แน่นอนว่าเขาย่อมไม่เชื่อว่านางจะกระทำการ ‘โหดเหี้ยม’ นางคงกล่าวเช่นนี้ออกมาเพราะเป็น ‘แผนการ’ แน่
รอดูผลลัพธ์ก็แล้วกัน
เปี้ยนชิวอิ่งน้ำตาไหลพรากพลางคร่ำครวญ “เหลวไหล ข้าไม่ใช่ข้ารับใช้ของสกุลจู ท่านทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้…”
เย่อวี๋หรานนิ่งเฉย “ยามนี้เจ้ายังไม่ได้เป็น ทว่าเจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าเจ้ามีใจให้เจ้ารองบ้านข้า เจ้าตั้งท้องลูกเขาจึงต้องการเข้ามาเป็นอนุ ในเมื่อต้องการเป็นอนุก็ต้องลงนามในสัญญาขายตัว หลังเจ้าทำสัญญาแล้วเจ้าจะไม่ใช่ข้ารับใช้ของครอบครัวเราได้อย่างไร”
“ข้าไม่ทำ” อีกฝ่ายกล่าวลอดไรฟัน
“หากเจ้าไม่ทำก็ไม่อาจเป็นอนุของเจ้ารองได้” นางถามจับผิด “เจ้าพล่ามออกมาเองไม่ใช่หรือว่าต้องการเป็นอนุของเจ้ารอง บอกว่าพวกเจ้ารักกัน ข้าก็ทำตามที่เจ้าต้องการแล้วไม่ใช่หรือ”
“ข้าต้องการอยู่กับพี่จูเอ้อร์ในฐานะภรรยาของเขา หาใช่ข้ารับใช้”
“แล้วอนุไม่ใช่ข้ารับใช้หรือ” เย่อวี๋หรานแสร้งถามด้วยความงุนงง “ในเมื่อเจ้าอยากอยู่กับเขาแต่ไม่ต้องการเป็นอนุ จะเป็นไปได้อย่างไร เจ้าต้องการเป็นนางห้องข้างหรือ”
เปี้ยนชิวอิ่งไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ กลับกล่าวย้ำว่า “ข้าเพียงต้องการอยู่กับพี่จูเอ้อร์ ไม่ว่าเขาต้องการให้ข้าเป็นอะไรข้
