หลงเหลือ!
จูซานวางพู่กันจุ่มหมึกลงบนโต๊ะ “ท่านแม่ ข้าไม่เคยเขียนมาก่อนแล้วจะเขียนได้อย่างไร”
เย่อวี๋หรานบอกหน้านิ่ง “ใช่ว่าครอบครัวเราไม่มีสัญญาขายตัว ไปเอาสัญญาขายตัวของถังเหล่าโถวกับครอบครัวมาลอกเลียนแบบ”
“ใช่แล้ว! ท่านแม่ฉลาดยิ่งนักถึงได้คิดออกรวดเร็ว” เรื่องนี้นางย่อมบอกจูซานไว้นานแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่หยิบออกมาว่องไวเช่นนี้ เขาจงใจหัวเราะพลางพลิกสัญญาขายตัวอ่านดู “ฮ่า ๆๆ ที่แท้เรื่องพรรค์นี้ก็เหมือนกันหมด ข้าคิดว่าเป็นอนุแล้วจะพิเศษสักหน่อย กลับกลายเป็นว่าอนุก็ไม่ต่างกับข้ารับใช้หญิงที่ซื้อตัวมาไว้ที่บ้าน พวกนางไม่ได้ต่างกันเลย…”
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อแอบรู้สึกประหลาดในอก
ก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมต้องการส่งจูปาเม่ยไปเป็นอนุของสกุลใหญ่ พวกเขาต่างคิดว่าการเป็นอนุนั้นดีนักหนา ทว่าวันนี้เมื่อแม่สามี ‘อธิบาย’ แท้จริงมันกลับเป็นการซื้อขายข้ารับใช้
พวกนางจึงไม่เข้าใจว่าเปี้ยนชิวอิ่งที่มาจากสกุลใหญ่น่าจะรู้กฎนี้ดี เหตุใดยังต้องการเข้ามาเป็น ‘ข้ารับใช้’ ในสกุลของพวกนางอีก จูเอ้อร์เสน่ห์ล้นเหลือถึงเพียงนั้นเลยหรือ
อย่าว่าแต่ผู้อื่นเลย แม้แต่หลิวซื่อยังมองสามีตนเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่เข้าใจว่าสาวชาวเมืองมาติดอกติดใจอะไรผู้ชายพรรค์นี้
เย่อวี๋หรานเอ่ยเสริมจูซาน “มันก็เหมือนกัน ต่างเพียงอย่างเดียวคือได้หลับนอนส่วนอีกอย่างไม่ได้หลับนอนเท่านั้น คนที่ได้หลับนอนปรนเปรอเ
