จ้านายให้มีความสุขได้ตกรางวัลมากกว่า และความเป็นอยู่สุขสบายมากกว่า ในขณะเดียวกันหากทำให้ไม่พอใจขึ้นมาก็มีสิทธิ์ขายทิ้งได้ จะจัดการอย่างไรก็ย่อมทำได้ตามอารมณ์ ไม่เช่นนั้นพวกสิ้นคิดที่อุ้มท้องกับเจ้านายเพื่อหวังจะได้เป็นภรรยานั้นไม่เสวยสุขกันไปหมดแล้วหรือ? สามีภรรยาในสกุลใหญ่มักเข้ากันไม่ได้ หนทางที่ดีที่สุดคือต้องทำตามกฎ สามีหลับนอนกับอนุ หากพึงพอใจก็แวะเวียนไปเป็นครั้งคราว ส่วนภรรยามีหน้าที่ควบคุมจัดการอนุ หากนางไม่พอใจจะขับไล่ไสส่งเช่นไรก็ไม่จำเป็นต้องถามความเห็นของสามีแต่อย่างใด… เขาจะหันหลังให้ภรรยาเอกเพื่ออนุได้อย่างไรกันเล่า”
“ไม่ได้หรือ?” จูซานชะงักมือที่เขียนแล้วมองจูเอ้อร์กับเปี้ยนชิวอิ่ง ก่อนหันไปมองหลิวซื่อด้วยความงุนงง “แต่พี่รองก็แตกหักกับพี่สะใภ้รองเพื่ออนุไม่ใช่หรือ?”
“มันเป็นเพียงปัญหาของการไม่เป็นไปตามกฎ คนหนึ่งรู้กฎแต่ไม่ยอมพูดและปิดบังเอาไว้ อีกคนโง่เง่าไม่รู้เรื่องรู้ราว ‘ไร้กฎไร้ระเบียบ’ ถึงได้ก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้” เย่อวี๋หรานหรี่ตาลงแล้วบอกอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่ได้การ พอข้าไม่อยู่บ้านก็เกิดเรื่องวุ่นวายเพียงนี้ โชคดีที่ข้าไม่ได้ไปนาน หากหายไปเป็นปี หลังคาบ้านคงได้ถูกยกไปแล้ว”
……
คนหนึ่งและอีกคนที่ว่าเมื่อครู่พุ่งเป้าต่อว่าจูเอ้อร์กับเปี้ยนชิวอิ่ง
คนหนึ่งที่รู้แสร้งไม่รู้ อีกคนโง่เง่าไม่รู้เรื่องรู้ราวจริง ๆ
คำพูดของเย่อวี๋หรานทำให้ทั้งสกุลจูเข้าใจว่าอนุก็เป็น
