เพียงอนุ ความแตกต่างระหว่างอนุและภรรยาคือ ‘การถูกซื้อขาย’ และ ‘ฆ่า’ ได้ จึงต่างกันลิบลับ
จูเอ้อร์ทอดทิ้งหลิวซื่อถือว่าไม่ได้เรื่อง หลิวซื่อไม่จำเป็นต้องโวยวายและถูกทอดทิ้งโดยใช่เหตุ เราต่างต้องทำตามกฎ เช่นนั้นจึงจะสยบเหตุ ‘โกลาหล’ ได้
ด้วยเหตุนี้จูซานจึงยื่นสัญญาขายตัวให้เปี้ยนชิวอิ่ง “แม่นางเปี้ยน ลงลายนิ้วมือรับรองซะ ข้าจะได้ส่งให้พี่สะใภ้รองของข้า”
เปี้ยนชิวอิ่งมองสัญญาที่ร่างมาหมาด ๆ แล้วหายใจติดขัด
“แม่นางเปี้ยน?” เห็นนางไม่ขยับ เขาก็ตะโกนเร่ง
มีท่าทีตอบสนองบ้างยังดี หากนิ่งไปเช่นนี้การแสดงที่เขากับมารดาเตรียมไว้จะไม่เสียเปล่าหรือ
เปี้ยนชิวอิ่งตกใจจนถอยหนี “ไม่ ข้าไม่ลงนาม ตีข้าให้ตายก็ไม่ลงนามในสัญญาที่ฆ่าคนได้แบบนี้เด็ดขาด…”
“แม่นางเปี้ยนหมายความว่าอย่างไร? ของแบบนี้จะฆ่าคนได้อย่างไร มันเป็น ‘กฎ’ เจ้าเองก็มาจากสกุลใหญ่ไม่ใช่หรือ” เย่อวี๋หรานเอ่ย “เมื่อครู่ข้ายังเห็นเจ้ายกน้ำชาให้ข้าตาม ‘กฎ’ อยู่เลย ดียิ่งนัก เพียงแค่ครอบครัวเราไม่ได้พูดถึงกฎไม่ได้หมายความว่าไม่มีกฎ ‘กฎ’ ของการรับอนุนี้ครอบครัวเราต้องคุยให้ชัดเจนอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นภรรยาคงไม่เป็นภรรยา อนุคงไม่ใช่อนุ เมื่อเด็กในท้องเจ้าคลอดออกมา จะไม่สับสนกับหลาน ๆ ของข้าแย่หรือ”
“ที่ท่านว่าสับสน หมายความว่าอย่างไร!”
เปี้ยนชิวอิ่งถามมา เย่อวี๋หรานจึงตอบให้ “ในเมื่อเจ้าเป็นอนุ ลูกเจ้าก็คือลูกของอนุ ซื้อขายมารดาได้แล้วจะละเว้นลู
