่าวพลางชำเลืองมองหวันเหยียนสือซานที่กำลังตักรังนก
หวันเหยียนสือซานวางรังนกชามหนึ่งตรงหน้าหวันเหยียนเชียนหวา พร้อมกับพูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “เดิมทีข้าอยากให้องครักษ์ตระกูลเฟิ่งที่เฝ้าอยู่ที่นี่ไปจัดการ แต่เจ้ามาพอดี เจ้าหาให้สักคนเป็นอย่างไร”
“ได้ กลับไปแล้วข้าจะส่งมาสองคน” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อนจะบอกให้พวกเขารีบกินหน่อย
นางใช้มือหนึ่งเท้าแก้มมองหวันเหยียนเชียนหวา หลังจากรอนางกินรังนกเสร็จแล้วค่อยยิ้มกล่าว “ท่านพี่ จวินเจวี๋ยซางตามกลับมาด้วย เมื่อครู่นี้ข้าออกมากลับถูกเขาล่วงรู้ทั้งยังตามข้ามาอีกด้วย แต่ข้าสลัดเขาทิ้งไปแล้ว”
เมื่อได้ฟังดังนั้น หวันเหยียนเชียนหวาย้ายรังนกที่กินเสร็จแล้วไปข้างๆ เช็ดปากก่อนมองไปทางเฟิ่งจิ่ว “ข้ากำลังอยากถามเจ้าพอดี! เจ้าคิดอย่างไร เหตุใดเขาจึงตามมา มาถึงที่นี่แล้วหากพบหน้ากันจะทำอย่างไร ตอนนี้ข้าอยู่ในสภาพนี้ หากเขาเห็นเขาแล้วจะยังใช้ได้อยู่หรือ”
“ท่านพี่ ท่านคงยังไม่รู้ ตั้งแต่ท่านขืนใจเขา ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเมื่อก่อน” เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้ม ส่วนหวันเหยียนสือซานที่อยู่ข้างๆ กระแอมเสียงเบาคราหนึ่ง
……….
