บทที่ 854 ดิ้นรนหาทางรอดเพื่อตนเอง
เสียงคร่ำครวญนี้นับว่าเป็นความ ‘โศกเศร้า’ และ ‘เจ็บปวด’ แสนสาหัส
จูเอ้อร์ใช่ว่าไม่รับรู้ ทว่าเปี้ยนชิวอิ่งในอ้อมแขนกอดเขาแน่นมาก ทั้งยังมองเว้าวอนเขาน้ำตาคลอ ทำเอาเท้าเขาเหมือนติดอยู่ในหล่มจนไม่อาจขยับไปไหนได้
“พี่จูเอ้อร์ ข้ากับลูกจะได้อยู่หรือไม่ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับท่านแล้ว…”
ด้านหนึ่งคือหลิวซื่อผู้ระทมทุกข์ อีกด้านคือเปี้ยนชิวอิ่งที่ ‘ตกที่นั่งลำบาก’ และอาจถูกไล่ออกไปได้ทุกเมื่อ เขาเลือกผู้ใดย่อมเห็นได้ชัดอยู่แล้ว
“ท่านแม่ อิ่งเอ๋อร์อุ้มท้องลูกข้าอยู่ เขาเป็นหลานของท่าน ท่านคงไม่ปล่อยสายเลือดสกุลจูไปใช่ไหม?” จูเอ๋อร์แข็งใจไม่มองหลิวซื่อ
ยามนี้หลิวซื่อไม่สนใจเขากับเปี้ยนชิวอิ่งอีกต่อไป นางร่ำไห้พลางกอดขาเย่อวี๋หรานแน่นไม่ยอมปล่อย
เฮ้อ… เย่อวี๋หรานถอนหายใจแล้วเอื้อมมือไปลูบศีรษะหลิวซื่อ
ในฐานะผู้หญิงเหมือนกัน นางจะไม่เข้าใจว่าหลิวซื่อเสียใจเพราะอะไรได้อย่างไร
หากเป็นนาง เกรงว่าคงไม่ยอมอยู่เฉยอย่างหลิวซื่อ อย่าว่าแต่ฉีกทึ้งนังจิ้งจอกผู้นั้น แม้แต่ชายผู้สมคบคิด นางก็จะสับเป็นชิ้น ๆ
“ร้องออกมาเถิด ร้องออกมา ไม่ต้องอดกลั้นไว้ในใจ”
“ท่านแม่… ข้าทุ่มเทให้สกุลจูมานานหลายปี ลำบากยากเข็ญกว่านี้ก็อดทนด้วยกันมา ข้าไม่คิดเลยว่าจูเอ้อร์ที่ซื่อตรงมาตลอดจะทำเรื่องเช่นนี้…” หลิวซื่อปล่อยโฮ “ข้าพยายามจับตามองเขา ท้องใหญ่แค่ไหนก็ยังคอยมองว่าเขากับนังจิ้งจอกทำอะไร เ
